Bazı acılar çabucak konuşmaz,
evvel sessizlik olur, sonra öfke,
akabinde keşke’ler, tahminen bir sakinlik…
Ve gün gelir, yavaşça kabullenme yaklaşır.
Bu bir sırayla olmaz, bazen her şey iç içe geçer.
Yas, düz bir yol değil, inişli çıkışlı bir seyahattir.

Her insanın yasla baş etme biçimi farklıdır.
Kimisi ağlayarak, kimisi susarak geçer bu süreci.
Vakitle değişir acının rengi;
birinci günkü üzere yakmasa da,
varlığını daima hissettiren bir iz bırakır.
Bu iz, sevdiğimizi unutmamız gerektiğini değil,
onunla yaşamayı öğrenmemiz gerektiğini hatırlatır.

Kendine vakit tanımak,
acıdan kaçmak yerine ona alan açmak,
en gerçek şefkati kendine göstermekle başlar.
Yas, yalnızca bir veda değil,
birebir vakitte bir hatırlayış,
bir bağlılığın sessiz devamıdır.