Psikodinamik bakış açısına nazaran belirsizliğe tahammülsüzlük çoğunlukla erken periyot yaşantılarına, bilhassa de çocuklukta kurulan bağlara dayanır. İnançsız ya da tutarsız bakım verenlerle büyüyen bireyler, dünya ile ilgili temel bir itimat duygusu geliştirmekte zorlanabilir. Bu da yetişkinlikte, belirsizlik karşısında çok denetim gereksinimi ve ağır telaş olarak kendini gösterebilir.

Zihin bu tehditkâr hislerle baş etmek için çeşitli savunma sistemleri geliştirir. Birtakım bireyler etraflarını tehlikeli olarak algılayarak içsel tasalarını dışa yansıtır, kimileri ömrün her alanını denetim etmeye çalışır, kimileri ise meçhullüğü büsbütün inkâr eder. Bu stratejiler süreksiz rahatlama sağlasa da esnekliği ve içsel dengeyi zedeler.

Belirsizlik birebir vakitte varoluşsal bir sorundur. Ne olacağını bilememek, insanı kendi sonluluğuyla yüzleştirir. Bu yüzleşme, bilhassa bastırılmış endişeleri olan bireylerde ağır bir korku yaratabilir. Psikodinamik terapi, bu çeşit bilinçdışı süreçleri anlamaya ve dönüştürmeye odaklanır. Kişi, geçmişin izlerini fark ettikçe, belirsizlikle daha sağlıklı bir münasebet kurmayı öğrenebilir.

Hayatı tümüyle denetim etmek mümkün değildir. Belirsizliğe direnmek yerine onunla birlikte var olmayı öğrenmek, ruhsal dayanıklılığı ve içsel gücü artırır. Bu da yalnızca tasayı azaltmakla kalmaz, kişinin kendisiyle ve ömürle daha derin ve sağlıklı bir bağ kurmasını sağlar.