Ancak bir insanın kıymetli bir vazifesi de yalnızlığını yönetebilmesi bilmek olmalı. Yalnız doğarız ,desteklere karşın aslında hayat çabamızda yalnızızdır, yalnız göç ederiz bu dünyadan.. Bira kültürden de kaynaklı olarak kalabalık olmayı seviyoruz. Avm,yemek,sinema,tatil hatta kütüphane içim bile birileri lazım bize. Meğer bunların hepsi yalnız da yapılabilecek aktiviteler. Lakin ‘sıkılırım’ kalıbına takılıyoruz çoğumuz. Yalnızken okuduğun bir kitap ,manzaraya karşı tek başına içtiğin bir kahve,keyfince yaptığın alışveriş ,rahatça ve ferdi izlediğin bir sinema neden keyifli olmasın! Bunlar işte daima önyargı.. Tabi toplum olarak anksiyetik ve obsesif bir altyapımız olduğundan yalnızken fikirler bastırmayı sever ve bundan ötürü da yalnızlığı tercih etmeyen yığınla bir kalabalık mevcut.

Hayatında en düzgün dostların hayatından gidebilir,

Evliliğin bitebilir,

Vücudun eski sağlığımda olmayabilir,

İlişkin bitebilir,

Maddiyatın düşebilir..

İşte tüm bu durumlar için kendini yalnızken de güçlü olacak biçimde yetiştirmelisin.

Bunları gerçekleştirirken şunlara ehemmiyet göstermelisin;

Düşüncelerini yönetebilmeyi  öğrenmelisin.

Duygusal değil mantıksal davranmalısın.

An’da olmalısın.

Kendi hobilerini bilmelisin.

Değerlerine nazaran kararlı davranmalısın.

Olumsuzlukların gelip süreksiz olduğunu bilmelisin.

“Yalnızlık, insanın kendi içindeki derinliklerle yüzleşmesini sağlar. Birçok vakit, kalabalıklar içinde kayboluruz ancak yalnız kaldığımızda kendimizi nitekim bulabiliriz. Bu yalnız anlar, kendimizi manaya ve tekrar doğmak için bir fırsattır.”

“Yalnızlık, içsel gücümüzü test eden ve bizi daha sağlam bir birey haline getiren bir testtir.”

“Tek başına kalmak, gerçek gücümüzü ve direncimizi geliştirme yolunda bir öğretmendir.”

“Yalnızlık, güçlü bir ruhun kendini bulduğu ve içsel hudutlarını aşarak gerçek potansiyelini ortaya koyduğu bir süreçtir.”