Çocukluk travmaları çoğunlukla anne baba ya da bakım verenlerin davranış ve tavırları ile ilgili durumlardır.

“Her zamanki üzere işleri çıkmaza soktun.” “Senin neyini sevsin?” “Bunu asla beceremezsin.” “Altından kalkamayacağın aşikardı zati.” “En güzeli sen bu işe hiç girme…” Bu cümleler size de tanıdık geliyor mu?

Erteleme, yapılması gerekenleri daima geciktirmek yahut yapmaktan kaçınmak olarak tanımlanır. Bu davranış şayet bir alışkanlık haline geldiyse iş ve okul ömrüne olumsuz yansıyabilir, günlük hayatı olumsuz etkileyebilir, ibadetleri aksatabilir, vakit kaybına neden olduğu üzere gerilim seviyesini yükseltebilir.

Herkesin kendi şahsî gelişimi için geliştirmesi gereken alanlar var tabi. Okuması,araştırması,sosyalleşmesi ,gezmesi üzere..

Bencillik, bireyin öncelikli olarak kendi çıkarlarını, isteklerini ve muhtaçlıklarını düşünmesi ve bunları oburlarının çıkarları yahut hislerinden öne koyması manasına gelir. Bu davranış tipi, bireyin toplumsal bağlantılarında olumsuz tesirlere yol açabilir ve birden fazla vakit etrafı tarafından eleştirilebilir.

Psikoterapi kelam konusu olduğunda en temelde iki farklı yaklaşım olduğunu söyleyebiliriz: danışmanlık yaklaşımı ve patolojik(hastalık) yaklaşım. Bu makalede bu iki yaklaşım ortasındaki farkı açıklıyorum ve psikanaltik terapinin benim pratiğimde nasıl konumlandığını betimliyorum.