Oyun Terapisi Nedir? Ebeveynler çocukların iç dünyasını manaya konusunda birden fazla vakit zorlanırlar. Lakin somut bir davranışsal yahut somatik bir belirti gördükleri vakitlerde bir sorun olduğunu anlarlar. Zira çocukların tabir maharetleri şimdi sorunları anlatabilecek seviyede değildir, olsa bile iç dünyasındaki karmaşıklığı kendisi bile anlamlandıramıyor olabilir. Bu sebeple çocukla irtibatı kolaylaştırabilecek, çocuğun dünyasını anlamlandırabilecek bir yol olarak oyun kullanılmıştır. Oyun terapisinin güzelleştirici istikametlerinden birincisi terapistle kurduğu bağlantıdır. Bekleme odası itibariyle başlayan oyun odasında gelişen ilgi oyun terapisinin temelidir. Şartsız ve inanca dayalı bir bağ gelişmediği sürece olumlu sonuç almak çok zordur. Alakanın devamında temelde araç olarak kullanılan ancak his sözünü kıymetli ölçüde ortaya çıkmasını sağlayacak olan oyuncaklar. Oyuncaklar oyun terapisi sürecine seçilerek dahil edilmişlerdir. Kullanılan oyuncakların güzelleştirici gücü olduğunun düş

“Kalabalıklar içinde yalnızlık” son vakitlerde bu lafı çok duyar olduk. Ancak derinlemesine inceleyen, bakan olmadı hiç. İnsanlar kalabalıklar ortasında nasıl yalnız olabilir, kimse buna mana veremedi. Ta ki nitekim bu manada zorlanan insanların sayısı arttıkça, depresyonda yahut psikosomatik semptomlarda artış yaşanana kadar…

2–3 yaş periyodu, çocuğun “ben” ile “biz” ortasındaki dengeyi kurmayı öğrendiği bir eşiktir. Bu periyodu bir kriz ya da sendrom olarak değil; çocuğun gelişimsel bir daveti olarak görebilmek, hem bağlantıyı korur hem de çocuğun sağlıklı ruhsal gelişimini dayanaklar. Zira bu süreç zorlayıcı olabilir, lakin yanlışsız eşlik edildiğinde çocuğun hayat uzunluğu taşıyacağı değerli kazanımların temelini oluşturur.

Toplumsal korku, bireyin bağ kurma biçimini derinden tesirler. Telaş yaşayan bireyler ekseriyetle kendilerini çok denetim eder, hislerini tabir etmekten kaçınır, reddedilme ihtimaline karşı uzaklıklı davranır. Bu durum, bireyin anlaşılmama ve yalnızlık hislerini artırır.

DEHB’li çocukların ebeveynleri büyük ölçüde görünmeyen bir yük taşır. Her an bir kriz çıkabileceği hissi, ebeveyni daima tetikte meblağ. “Ne yaparsam yetmiyor” duygusu vakitle kronik bir yetersizlik hissine dönüşebilir. Çocuğun davranışlarının dışarıdan “ebeveynlik hatası” üzere algılanması, toplumsal baskıyı artırır ve ebeveyn kendini daha yalnız hisseder. Gün içinde tekraren his regülasyonu sağlamaya çalışma gayreti da kaçınılmaz bir duygusal tükenmişliğe yol açar. Bunun yanında, hudut koymak ile esnek davranmak ortasında sıkışmak, ebeveynin karar verme düzeneğini zorlar ve içsel çatışmalarını ağırlaştırır. Bu yalnızlık algısı gerçek olmasa da, yük arttığında ebeveyn kendini birçok vakit tek başına gayret ediyormuş üzere hisseder.

Ergenlik periyodu, insan hayatının en dinamik, en çalkantılı ve en şekillendirici evrelerinden biridir. Bu periyotta genç, hem bedensel hem de ruhsal olarak büyük bir süratle değişir; kendi benliğini tanımaya, sonlarını keşfetmeye ve kim olduğunu anlamaya çalışır. İşte bu sürece “kimlik arayışı” denir.