İnsan zihni, sırf dış dünyaya değil, içsel dünyasında da ağır bir güç harcar. Bilhassa bastırılmış öfke, suçluluk, kaygı ya da değersizlik üzere hislerle baş etmek için kullanılan savunma sistemleri (örneğin bastırma, inkâr ya da yansıtma) farkında olmadan kişinin ruhsal gücünü tüketir. Bu da gün içinde rastgele bir fizikî efor sarf edilmeden bile derin bir tükenmişlik hissine neden olabilir.

Çocukluk devrinde yaşanan duygusal eksiklikler, sevgi ve inanç muhtaçlığının gereğince karşılanmaması üzere tecrübeler, yetişkinlikte kişi farkında olmadan tekrar tekrar edebilir. Bu çeşit içsel yaralar, çözülmeden kaldığında bilinçdışında etkin olmaya devam eder ve bedensel yorgunluk üzere dolaylı belirtilerle kendini gösterebilir.

Psikodinamik kuram, yorgunluğu yalnızca bir durum değil, tıpkı vakitte bir bildiri olarak görür. İçsel dünyada çözülmemiş bir şeyler vardır ve bu çözümlenmedikçe vücut ve zihin dinlenemez. Bu nedenle, daima yorgunluk yaşayan bireylerin yalnızca semptomla değil, bu semptomun altındaki duygusal süreçlerle de çalışması değerlidir. Bir öteki tabirle; gerçek güzelleşme bu yorgunluğun gerisindeki manası keşfetmekle başlar. Kişinin kendini anlamaya çalışması, hisleriyle temasa geçmesi, içsel çatışmalarını çalışması, bu kronik yorgunluk halinden özgürleşmenin kapılarını aralayabilir.