Sonuç olarak hisler, insan hayatının kaçınılmaz ve doğal bir kesimidir. Onları büsbütün ortadan kaldırmak mümkün olmadığı üzere gerekli de değildir.

Bağımlılık, bireyin bir maddeyi kullanma ya da makul bir davranışı sürdürme üzerinde denetimini giderek kaybettiği, olumsuz sonuçlara karşın kullanımın devam ettiği karmaşık bir biyopsikososyal süreçtir.

Bilimsel ismiyle Obsesif Kompulsif Bozukluk, danışanlar tarafından tabir ediliş biçimi “takıntı” “vesvese” “zorlantı” ile nasıl başaçıkılır?

DEHB’li çocukların ebeveynleri büyük ölçüde görünmeyen bir yük taşır. Her an bir kriz çıkabileceği hissi, ebeveyni daima tetikte meblağ. “Ne yaparsam yetmiyor” duygusu vakitle kronik bir yetersizlik hissine dönüşebilir. Çocuğun davranışlarının dışarıdan “ebeveynlik hatası” üzere algılanması, toplumsal baskıyı artırır ve ebeveyn kendini daha yalnız hisseder. Gün içinde tekraren his regülasyonu sağlamaya çalışma gayreti da kaçınılmaz bir duygusal tükenmişliğe yol açar. Bunun yanında, hudut koymak ile esnek davranmak ortasında sıkışmak, ebeveynin karar verme düzeneğini zorlar ve içsel çatışmalarını ağırlaştırır. Bu yalnızlık algısı gerçek olmasa da, yük arttığında ebeveyn kendini birçok vakit tek başına gayret ediyormuş üzere hisseder.

Toksik bağlar sıhhati olumsuz tesirler. Manipülasyon, gaslighting ve hürmet eksikliği esas işaretlerdir. Kendi hudutlarını korumak, öz bakıma yönelmek ve uzaklaşma vaktini bilmek güzelleşmenin temel adımlarıdır.

Ebeveynler sık ve sert biçimde arbede ettiğinde çocuklar endişe, güvensizlik ve dert hisseder. Süregelen çatışmalar; dikkat meseleleri, psikosomatik şikâyetler, öfke ya da içe kapanma üzere yansılara ve ileride münasebet, ruh sıhhati meselelerine yol açabilir.