Psikodinamik bakış açısı, bireyin bugünkü tavırlarını anlamak için geçmişteki tecrübelerine, bilhassa de birinci bakım verenlerle kurduğu ilgilere odaklanır. Çocuklukta duygusal muhtaçlıkları gereğince karşılanmayan, yalnızca belli şartlarda sevgi gören ya da sıkça eleştirilen bir çocuk, vakitle kendini pahalı hissedebilmek için diğerlerinin beğenisine bağımlı hale gelebilir.

Bu bağımlılık, yetişkinlikte kendi gereksinimlerini bastırarak etrafındakilerin beklentilerine ahenk sağlamaya çalışan bir kişilik yapısına dönüşebilir. Kendi kararlarını verirken daima dışarıdan onay aramak, tenkitler karşısında ağır korku yaşamak ya da reddedilme kaygısıyla hareket etmek, bu yapının dışa vurumlarıdır. Kişi, oburlarının gözündeki imajını muhafazaya çalışırken, vakitle kendi benliğinden uzaklaşabilir.

Psikodinamik terapi, bu içsel çatışmaları ele alarak bireyin geçmişle kurduğu bağı fark etmesine yardımcı olur. Terapötik süreçte kişi, kendi pahasını sırf diğerlerinin takdirine bağlamadan, içsel bir itimat ve benlik algısı geliştirme seyahatine çıkar. Onay alma muhtaçlığı, temelde duyulmamış ve anlaşılmamış yanlarımızın sesidir. Bu sesleri bastırmak yerine anlamak, duygusal olarak daha bütünlüklü ve özgür bir hayatın kapısını aralayabilir.