DEHB’li çocuklarla yaşanan çatışmalarda en temel ve tesirli yaklaşımlardan biri durabilmektir. Buradaki durmak; görmezden gelmek, pes etmek ya da sorunu ertelemek manasına gelmez. Tersine, hislerin yatışabilmesi için şuurlu olarak vakit kazanmaktır. Ağır öfke ya da gerginlik anında konuşmaya devam etmek, tahlil aramak ya da kural hatırlatmak birçok vakit durumu daha da tırmandırır. Kısa bir mola vermek ise ebeveynin de çocuğun da hudut sisteminin sakinleşmesine, mantığın yine devreye girmesine imkan tanır.

Oyun Terapisi Nedir? Ebeveynler çocukların iç dünyasını manaya konusunda birden fazla vakit zorlanırlar. Lakin somut bir davranışsal yahut somatik bir belirti gördükleri vakitlerde bir sorun olduğunu anlarlar. Zira çocukların tabir maharetleri şimdi sorunları anlatabilecek seviyede değildir, olsa bile iç dünyasındaki karmaşıklığı kendisi bile anlamlandıramıyor olabilir. Bu sebeple çocukla irtibatı kolaylaştırabilecek, çocuğun dünyasını anlamlandırabilecek bir yol olarak oyun kullanılmıştır. Oyun terapisinin güzelleştirici istikametlerinden birincisi terapistle kurduğu bağlantıdır. Bekleme odası itibariyle başlayan oyun odasında gelişen ilgi oyun terapisinin temelidir. Şartsız ve inanca dayalı bir bağ gelişmediği sürece olumlu sonuç almak çok zordur. Alakanın devamında temelde araç olarak kullanılan ancak his sözünü kıymetli ölçüde ortaya çıkmasını sağlayacak olan oyuncaklar. Oyuncaklar oyun terapisi sürecine seçilerek dahil edilmişlerdir. Kullanılan oyuncakların güzelleştirici gücü olduğunun düş

DEHB’li çocukların ebeveynleri büyük ölçüde görünmeyen bir yük taşır. Her an bir kriz çıkabileceği hissi, ebeveyni daima tetikte meblağ. “Ne yaparsam yetmiyor” duygusu vakitle kronik bir yetersizlik hissine dönüşebilir. Çocuğun davranışlarının dışarıdan “ebeveynlik hatası” üzere algılanması, toplumsal baskıyı artırır ve ebeveyn kendini daha yalnız hisseder. Gün içinde tekraren his regülasyonu sağlamaya çalışma gayreti da kaçınılmaz bir duygusal tükenmişliğe yol açar. Bunun yanında, hudut koymak ile esnek davranmak ortasında sıkışmak, ebeveynin karar verme düzeneğini zorlar ve içsel çatışmalarını ağırlaştırır. Bu yalnızlık algısı gerçek olmasa da, yük arttığında ebeveyn kendini birçok vakit tek başına gayret ediyormuş üzere hisseder.

Kimi çocukların olgunluğu güçten değil, duygusal ihmale ahenkten doğar. Hislerini bastırarak büyüyen bu çocuklar, yetişkinlikte yakınlıktan korkabilir. Düzgünleşme, duygusal farkındalık ve tekrar bağ kurma hamasetiyle mümkündür.

Ebeveynliğin tahminen en güç dönemi…Anne babaların bunaldığı,etraftakilerin bol bol yorum yaptığı,doğru ve yanlışın karıştığı süreç…. Her çocukta başlangıcı ve bitişi farklı olsa da çoklukla 2 yaş civarında başlar ve çocuk gelişiminin en kritik evrelerinden biri kabul edilir. Çocuk, yürümeye de başlamasıyla dünyayı yine keşfeder lakin bu keşif kolay olmaz, gücünü görmek ve göstermek isterken sonları olduğunu anlar, sonlarıyla yüzleşmek, çaresizlik hissine o da öfkeye dönüşür.

Ergenlik periyodu, bireyin çocukluktan yetişkinliğe geçiş sürecinde kimliğini oluşturduğu en kritik gelişim evresidir. Bu periyotta yaşanan fizikî, duygusal ve toplumsal değişimler; hem bireyin kendilik algısını hem de etrafıyla kurduğu bağlantıları derinden tesirler. “Ben kimim?” sorusu, bu periyodun merkezindedir.