Psikodinamik yaklaşıma nazaran, bugün hissettiklerimiz, çocukluk tecrübelerimizin ve bastırılmış hislerimizin yankılarını taşıyabilir. Sevgi görme biçimimiz, reddedilme endişemiz, pahalı hissetme ihtiyacımız… Hepsi geçmişten bugüne, farkında olmadan duygusal dünyamızı şekillendirir.

Duygularla çalışmak, sırf ne hissettiğimizi fark etmek değil; tıpkı vakitte bu hissin kökenini merak etmek demektir. O hissin bize ne anlatmak istediğini, hangi yaşantılarla bağlı olabileceğini keşfetmektir.

Bastırılmış hisler, şuur dışında kalmaya devam ettikçe, kendimizi birebir döngüler içinde bulmamız kaçınılmaz olur. Meğer hislerle temas kurmak, içsel çatışmaların farkına varmak ve bu süreçleri manalandırmak; hem kendimizi daha âlâ tanımamıza hem de bağlantılarımızda daha sağlıklı hudutlar kurmamıza yardımcı olur.

Kendimizi hakikaten anlamak istiyorsak, hislere yalnızca “geçici hisler” olarak değil, iç dünyamızın lisanı olarak bakmamız gerekir. Zira her his, içimizde çözülmeyi bekleyen bir öykünün ipuçlarını taşır.