İnsan nasıl hissediyorsa karşıya onu yansıtır.. Bu her kültürde ve inanışta ve kuramda kendine yer bulur. Mevlana der ki: Kalp deniz, lisan kıyıdır. Denizde ne varsa kıyıya o vurur. Şems’i Tebrizi der ki : Bir gül kadar hoş ol; lakin dikeni kadar zalim olma. Birine o denli bir kelam söyle ki, ya yaşat ya da öldür; lakin asla yaralı bırakma. Sadi Şirazi der ki: Ey akıl sahibi! Gül dikenle bir arada bulunur. Senin dikenle ne işin var, gülü demet yap… Şayet tabiatında yalnız kusurları görmek varsa tavus kuşunda yakışıksız ayaktan öbür bir şey göremezsin. Doğan Cüceloğlu der ki: Paha veren, hâlden anlar. Hâlden anlayanla gönül bağı kurulur. Gönül bağı kurduğunu seversin ve ondan öğrenmeye açık hâle gelirsin. Kemal Sayar der ki: İnsan ötekinin yüzünü arayan bir varlık. Bir diğerinde yankılanmak isteyen, içinin ışıklarını bir oburunun içine düşürmek isteyen bir varlık. Kişi kendi kalbine olan seyahatini tamamladığında, herkesin kalbinde kendini bulur. Sabahattin Ali der ki: Kağıt oynayan üç memura gözlerimi dikerek Yüzlerinden karekterlerini okumaya ve hiç olmazsa bu formda faydalı bir iş yapmaya çalıştım. Lakin yaptığım işin onların ruhlarını okumak değil, kendi kolay hayal gücümün uydurduğu şeyleri o şahıslara yamamak olduğunu pek çabuk fark ettim. Kalkıp odama çıktım. Engin Geçtan yansıtmayı şöyle tabir eder: Yansıtma (Projection); Yansıtma sistemi kişiyi anksiyeteden iki biçimde koruya¬bilir: 1) Kişi, kendi eksikliklerinin ve mağlubiyetlerinin sorumluluğunu ya da cürmünü diğerlerine yükler. 2) Suçluluk hisleri uyandıracak nitelikteki dürtülerini, dü¬şüncelerini ve isteklerini öbür insanlara mal eder. İnsanların günlük hayatta kullandıkları birinci tıp mekaniz¬madır. Aslında öteki insanlara yaptığımız yüklemeler bizim birer aynamızdır,başkasında sevmediğimiz bir istikamet kendimizi daha düzgün tanımamıza vesile olur, bazen eleştirdiğimiz şeyler aslında özümüze yönelik bir diyalogtur.