Her danışan, seansa sadece bugünkü problemleriyle değil geçmiş bağlarından taşıdığı; görülme, anlaşılma ve pahalı hissetme isteğiyle girer.

“Kalabalıklar içinde yalnızlık” son vakitlerde bu lafı çok duyar olduk. Ancak derinlemesine inceleyen, bakan olmadı hiç. İnsanlar kalabalıklar ortasında nasıl yalnız olabilir, kimse buna mana veremedi. Ta ki nitekim bu manada zorlanan insanların sayısı arttıkça, depresyonda yahut psikosomatik semptomlarda artış yaşanana kadar…

İnsanın ruhsal gelişiminin temel taşlarından biri, kurduğu duygusal bağlardır. Bu bağlar, sadece ilişkisel bir tecrübe değil, birebir vakitte hudut sistemi seviyesinde bir düzenleme düzeneğidir. Bağlanma kuramı (Attachment Theory), John Bowlby (1969) tarafından geliştirilmiş ve erken periyot bakım ilgilerinin bireyin duygusal, bilişsel ve toplumsal işleyişi üzerindeki belirleyici tesirlerini açıklamıştır. Bowlby’e nazaran, insan yavrusu doğuştan bir “bağlanma sistemi” ile dünyaya gelir; bu sistem, güvenlik, korunma ve yakınlık gereksinimini karşılamak üzere evrimsel olarak şekillenmiştir.

Duygusal yalnızlık, bireyin etrafında insan olsa bile içsel olarak anlaşılmadığını hissetmesidir. Ergenlik periyodu, kimlik gelişimi ve toplumsal aidiyet arayışının ağır olduğu bir evre olduğundan, yalnızlık hissi bu yaş kümesinde sıkça görülür.

Dokunma, insanın birinci lisanı ve en derin gereksinimidir. İnanç, sevgi ve aidiyet hissi yaratır hem biyolojik hem duygusal bir bağ kurar. Kültür, hudut ve bağlama nazaran değişse de insanı insan yapan en sessiz fakat güçlü temas biçimidir.

Ayrılık tasası, çocukluk devrinde ebeveynle olan bağın direkt bir yansımasıdır. Gelişimsel olarak belli bir seviyede ayrılık tasası olağandır; lakin çok hale geldiğinde çocuğun bağımsızlık gelişimini engelleyebilir.