2–3 yaş devri birçok vakit “2–3 yaş sendromu” olarak tanımlanır. Halbuki bu söz, çocuğun yaşadığı gelişimsel gereksinimi değil; yetişkinlerin bu periyotta yaşadığı zorlanmayı tanım eder. Zira ortada bir sendromdan çok, çocuğun bireyselleşme ve sonlarını genişletme ihtiyacı vardır. Bu devir, çocuğun gelişiminde olması gereken, sağlıklı ve süreksiz bir evredir.
Bu yaş aralığında çocuk, kendini başka bir birey olarak fark etmeye başlar. Kendi vücudu, istekleri ve tercihleri üzerinde kelam sahibi olduğunu keşfeder. “Hayır” demek, itiraz etmek, ağlamak ya da ısrarcı olmak; birden fazla vakit yanlış anlaşılan ancak gelişimsel olarak manalı olan bu sürecin doğal kesimleridir.
Çocuk, etrafına şunu sormaktadır: “Ne kadar başka olabilirim ve hâlâ inançta kalabilir miyim?” Bu davranışlar denetim edilmesi gereken meseleler olarak ele alındığında, çocuğun temel gereksinimi gözden kaçabilir. Meğer bu devirde çocuk, bastırılmaya değil; anlaşılmaya, görülmeye ve dengeli sonlarla desteklenmeyeihtiyaç duyar. Hudutlar, çocuğun özgürlüğünü kısıtlayan değil; onun dünyayı itimatla keşfetmesini sağlayan çerçevelerdir. Net, sakin ve öngörülebilir hudutlar; çocuğun hem bağımsızlaşmasına hem de duygusal itimadını müdafaasına yardımcı olur.
Ebeveynin bu süreçteki tavrı belirleyicidir. Çocuğun hislerini fark eden, davranış ile duyguyu ayırt edebilen ve reaksiyonlarında dengeli kalan yetişkinler; çocuğun içsel düzenleme marifetlerinin gelişmesine katkı sağlar. Aksi halde, daima müdahale edilen ya da büsbütün sınırsız bırakılan bir ortam, çocukta baş karışıklığı ve güvensizlik yaratabilir. 2–3 yaş devri, çocuğun “ben” ile “biz” ortasındaki dengeyi kurmayı öğrendiği bir eşiktir. Bu devri bir kriz ya da sendrom olarak değil; çocuğun gelişimsel bir daveti olarak görebilmek, hem alakayı korur hem de çocuğun sağlıklı ruhsal gelişimini dayanaklar. Zira bu süreç zorlayıcı olabilir, lakin yanlışsız eşlik edildiğinde çocuğun hayat uzunluğu taşıyacağı değerli kazanımların temelini oluşturur.
