Kaygı, insanın tabiatında olan ve aslında esirgeyici bir fonksiyonu bulunan bir histir. Tehlike karşısında bizi hazırlayan, tedbir almamızı sağlayan bu sistem, hayatın doğal bir kesimidir. Lakin korku ağırlaştığında ve daima hale geldiğinde, kişinin ömür kalitesini düşüren bir sürece dönüşebilir.
Kaygı birden fazla vakit gelecekle ilgilidir. Şimdi gerçekleşmemiş olaylar üzerine düşünmek, muhtemel senaryolar üretmek ve en makûs ihtimallere odaklanmak, zihni yorar. Kişi “ya olursa” kanısıyla hareket etmeye başladığında, mevcut anla olan kontağı zayıflar. Bu durum hem bedensel hem de zihinsel belirtilerle kendini gösterebilir. Kalp çarpıntısı, nefes darlığı, kas gerginliği, huzursuzluk ve odaklanma zahmeti sık görülen belirtiler ortasındadır.
Kaygıyı büsbütün ortadan kaldırmak mümkün değildir ve aslında gerekli de değildir. Değerli olan, korkuyu yönetilebilir bir düzeyde tutabilmektir. Bu noktada birinci adım, korkunun farkına varmak ve onu yargılamadan kabul etmektir. “Kaygılanmamalıyım” kanısı, birden fazla vakit korkuyu daha da artırır. Bunun yerine “Şu an telaşlıyım ve bu anlaşılabilir” diyebilmek, zihni rahatlatır.
Kaygı idaresinde vücutla temas kurmak hayli tesirlidir. Nefes antrenmanları, yürüyüş, gevşeme çalışmaları üzere yollar, hudut sistemini sakinleştirir. Bilhassa yavaş ve derin nefes almak, vücudun “güvendeyim” iletisi vermesine yardımcı olur.
Düşünceleri fark etmek de kıymetli bir adımdır. Telaş çoklukla felaket senaryolarıyla beslenir. Bu noktada kişi kendine şu soruyu sorabilir:
“Bu düşündüğüm şey ne kadar gerçekçi?”
Bu soru, zihnin otomatik olarak ürettiği kanıları sorgulamaya yardımcı olur.
Ayrıca meçhullüğü kabul edebilmek, tasa idaresinin temel taşlarından biridir. Hayatın her alanını denetim etmek mümkün değildir. Bunu kabul etmek, zihinsel yükü hafifletir.
Unutmayalım ki,
Kaygı düşmanımız değil, bize bir şey anlatmaya çalışan bir histir. Onu bastırmak yerine anlamaya çalışmak, daha sağlıklı bir istikrar kurmamıza yardımcı olur.
Sağlıklı günler 🌿
