Oyun terapisinde ise emel oyunun tüm bu gücünden yararlanarak çocuğa iç ve dış dünyasını yansıtabileceği inançlı bir alan yaratmaktır. Bilhassa çocuk merkezli oyun terapisi hümanistik bir yaklaşımla, oyun yoluyla her çocuğun kendi kendini iyileştirebilme potansiyeline güvenir.
Daha açık bir halde tabir edecek olursak, çocuklar yaşadıkları olumlu ya da olumsuz her tecrübesi ve duyguyu oyun içinde açık bir halde söz etme imkanı bulduğunda, kendi problemlerini kendi yollarıyla çözebilme marifeti geliştirirler. Gerçek dünyada çözemedikleri his, fikir ya da davranışları oyunda ele alırlar. Bu manada oyun terapisinde, terapistin misyonu çocuğun duygusal süreçlerine yargısız bir biçimde eşlik ederek, şartsız kabul ve inanç sağlamaktır. Yani, oyun terapisi, doğal olarak kendi kendine yönetilen oyun değil, çocuğun ve çocuğun düzgünleşme sürecinin anlaşılmasını kolaylaştırmak için bir profesyonel tarafından tasarlanmış oyundur. Bu bağlamda, oyun terapistleri, çocuğun ilgisine nazaran fotoğraf yapmaktan dans etmeye kadar geniş bir yelpazede, çocuğun keyif alabileceği oyun aktivitelerini kullanabilir. Bazen oyun terapisti, öteki aile üyelerinden yahut ebeveynlerden de oyun vakti aktifliklerine katılmalarını isteyebilir.
Çocuk ve terapistin inanç bağlantısına dayalı bu süreç için oyun terapisinde oda ve oyuncaklar da özel olarak tasarlanmıştır, terapist terapi esnasında çocuğun oyuncaklarla olan etkileşimini de incelemektedir. Ayrıyeten, çocuk terapistin oyun odasında daha rahat ve inançlı hareket ettikçe, çocuğun uğraştığı problemleri hedefleyen daha spesifik oyun aktifliklerine başvurulur. Her biri birbirinden farklı manalar taşıyan oyuncaklar, oyunda çocuğun günlük hayatta söz etmekte zorlandığı hisleri özgürce söz edebilmesine aracı olur. Çocuk kurduğu oyunda metaforlar ve öyküler üzerinden kendi kıssasını şifalandırır.
Geleneksel psikoterapi biçimleri yerine kendisi üzere rahat hissedeceği bir alan yarattığı için, çocuğun kendi hakkında güzel şeyleri fark edip takdir etmeyi öğrenmesine de takviye olur. Ayrıyeten çocukların toplumsal bağlantı ve irtibat marifetlerini geliştirdiği kanıtlanan oyun terapisi ile, konuşmayı reddeden bir çocuğun birkaç seanstan sonra, birkaç söz öbeği söylemeye başlayabildiği görülmüştür.
Oyun terapisi, bilhassa bağlantı kurmakta ve kendinize sağlıklı bir formda söz etmekte zahmet çeken çocuklar için epeyce yararlı olmakla birlikte; ağır gerilim altında kalmış yahut travmatik bir olay yaşamış çocuklar için de başvurulan metotlardan birisidir. Bu prosedür ile, çocuk hayatındaki ‘’normallik’’ hissini hissetme talihi yakalar. Bunun yanı sıra, duygusal yahut toplumsal bağlarında çeşitli bozukluklarla çaba eden çocuklar için de terapi esnasında oyun terapisinden büyük ölçüde yararlanılır.
Bilhassa öğrenme zahmeti, otizm, dikkat eksikliği ve hiperaktivite bozukluğu (DEHB), depresyon, anksiyete bozuklukları, travma sonrası gerilim bozukluğu (TSSB) üzere bozuklukların gözlendiği çocuklarda oyun terapisinin tesiri bilimsel araştırmalarca kanıtlanmıştır.
