Bazı yaralar görünmez. Ne bir izi vardır ne de dokunduğunda kanar. Fakat insanın ruhunda yankısı hiç dinmez.
Çocukken yaşadığımız şeyler bazen konutun içinde kimsenin fark etmediği kadar sessiz olur.
Bir bakış, bir kelam, bir ilgisizlik…
O küçücük hâlimizle o kadar büyük şeyleri omuzlarımızda taşırız ki, yıllar geçse bile içimizde büyümeyen bir kesim kalır.

Büyüdüğümüzde herkes bizi “yetişkin” sanır.
İşimizi yaparız, gülümseriz, konuşuruz. Ancak kimse bilmez ki içimizde bir çocuk hâlâ çaresizce sesleniyor.
O çocuk bazen bir gürültüde ürker, bazen bir sözde ağlar.
Bazen de kimsenin anlamadığı bir boşluğun içine düşeriz; işte o boşluğun ortasında o küçük çocuk vardır.

Yaralı Çocuk Kendini Nasıl Hatırlatır?

İnsan büyüdüğünde unutmaz. Yalnızca saklar.
Ve saklanan şey, en olmadık anda bir halde yüzeye çıkar.

• Sevilmeyi çok isterken, en çok sevdiklerimizi uzaklaştırırız.

• Mutlu olduğumuz anlarda bir kaygı gelir, “Bu da elimden alınır” diye.

• Kimseye yük olmamak için daima güçlü görünürüz, lakin içten içe çok yorgunuzdur.

• Bazen sebepsiz öfkeler, bazen durduk yere kırılmalar yaşarız.

Bu davranışların birçok, aslında bir vakitler yalnız kalmış o küçük çocuğun çaresizliğinden diğer bir şey değildir.

İyileşmek Ne Demek?

İyileşmek geçmişi unutmak değildir.
Uygunlaşmak, geçmişle el sıkışıp, “Artık ben buradayım” diyebilmektir.

O çocuk hâlâ içinde. Ancak artık yalnız değil.
Ona şefkatle yaklaşmayı öğrenmek demek; bir diğerinin gözüne bakarken, kendi gözlerindeki yarayı da görebilmek demek.

Zamanla insan şunu fark ediyor:
Büyümek, çocukluğumuzu yok saymak değil; tam aksine o küçük çocuğu kucaklayıp onunla birlikte büyümek demekmiş.

Yaralı Çocuğa Fısıldayacağımız Kelam:

Bu cümleleri kendi kendine söylemek bile bazen bir kapı ortalar.
Zira en çok muhtaçlık duyduğumuz şey, biri tarafından fark edilmek ve olduğumuz üzere kabul edilmekti.

Kendine Vakit Tanı

Yaralı çocuk çabucak sakinleşmez. Çabucak güvenmez.
Lakin her gün biraz biraz, o çocuğa yaklaştığında, ona alan açtığında…
Bir gün bakarsın ki, o çocuk sana güvenmeye başlamış.
O vakit hayat biraz daha hafifler.
Daha evvel daima koşa koşa kaçtığın şeylere, artık adım adım yaklaşabilir hâle gelirsin.

İçimizdeki yaralı çocuk ne kadar sesini yükseltirse yükseltsin, güzelleşmenin birinci adımı şefkattir.
Kendine.
Geçmişine.
Bugününe.

Çünkü hiçbirimiz o yaraları kendi isteğimizle almadık.
Lakin onları düzgünleştirmek, artık kendi ellerimizde.