Çocukken yaşadığımız ihmal, kırıcı kelamlar ve ilgisizlik; yıllar geçse de içimizde bir yaralı çocuk olarak kalır. Büyüdüğümüzde gülümseriz, çalışırız ancak kimse bilmez ki, bir sözle ürken ve görülmek isteyen o çocuk hâlâ içimizdedir. Sevilmeyi ararken insanları uzaklaştırmamız, memnunluktan korkmamız, daima güçlü görünmeye çalışmamız ve sebepsiz öfkelerimiz; aslında o yalnız çocuğun sesidir. Güzelleşmek geçmişi unutmak değil, ona “Artık ben buradayım, yalnız değilsin” diyebilmektir. Vakitle o çocuğa şefkat gösterdikçe, bize güvenmeyi öğrenir ve hayat yavaş yavaş hafifler. Güzelleşmenin birinci adımı, kendine ve geçmişine şefkat göstermektir. Zira yaraları biz açmadık fakat uygunlaştırmak artık bizim elimizde.