Ben yası mezarın başında yaşamadım hiç.Çünkü tanıdık degildi orası.Kimi vakit ismi bile gelmez lisana…

Ergenlikte görülen uzaklaşma ve sertlik birçok vakit kopuş değil, gencin kimliğini kurma gayretidir. Bu devirde ilgiyi güçlendiren şey nasihat değil; yargısız dinlemek, dengeli davranmak ve inançlı bir alan sunmaktır.

Çocukken yaşadığımız ihmal, kırıcı kelamlar ve ilgisizlik; yıllar geçse de içimizde bir yaralı çocuk olarak kalır. Büyüdüğümüzde gülümseriz, çalışırız ancak kimse bilmez ki, bir sözle ürken ve görülmek isteyen o çocuk hâlâ içimizdedir. Sevilmeyi ararken insanları uzaklaştırmamız, memnunluktan korkmamız, daima güçlü görünmeye çalışmamız ve sebepsiz öfkelerimiz; aslında o yalnız çocuğun sesidir. Güzelleşmek geçmişi unutmak değil, ona “Artık ben buradayım, yalnız değilsin” diyebilmektir. Vakitle o çocuğa şefkat gösterdikçe, bize güvenmeyi öğrenir ve hayat yavaş yavaş hafifler. Güzelleşmenin birinci adımı, kendine ve geçmişine şefkat göstermektir. Zira yaraları biz açmadık fakat uygunlaştırmak artık bizim elimizde.