“Eli R. LEBOWITZ- Korkulu ve Takıntılı Çocuklar” kitabından bir örnek;
Anna meskenine hırsız gireceğinden çok korkuyordu. Bir seferinde bir hırsızın onu kaçırdığıyla ilgili bir kabus görmüştü ve uyandığında bunun gerçek olduğundan emindi. Anna’nın babası Bryson bir şeyler yapmaları gerektiğine karar verdi. Çabucak gidip ön kapı için yeni bir kilit aldı, bulabildiği en yeterli ve büyük kilidi seçti. Kilidi taktırdı ve meskenlerinin korunduğunu görebilmesi için Anna’ya gösterdi. “Gördün mü Anna?” dedi. “Sana hiçbir şey olmasına müsaade vermeyeceğim!” O gece Anna yeniden meskenlerine hırsızların girdiğiyle ilgili bir kabus gördü. Annesi onu sakinleştirmeye çalıştı ancak Anna hıçkıra hıçkıra ağlıyordu ve uzun müddet onu sakinleştirmek mümkün olmadı. Annesine, “Babam bile hırsızların geleceğini düşünüyor. İçeri girmemeleri için kocaman bir kilit aldı.” dedi.
Bu örnek, ailelerin çocuklarının dertlerine karşı geliştirdiği esirgeyici tavırların nasıl güzel niyetli lakin olumsuz sonuçlar doğurabileceğini gösterir. Ebeveynler, çocuklarının acı çekmesini istemedikleri için onların dehşetlerini yatıştırmaya, tehditleri ortadan kaldırmaya çalışırlar. Ancak bu tavır, çocuğa “Eğer annem ya da babam bu kadar tedbir alıyorsa, demek ki sahiden tehlike var” iletisini verir. Böylelikle çocuk, tasasıyla baş etmeyi değil kaçınmayı öğrenir. Tasa, aslında herkesin ömründe belli ölçüde var olan ve gözetici bir fonksiyon gören bir histir. Lakin arttığında çocukların gerçeklikle bağını zedeleyebilir ve günlük hayatlarını kısıtlayabilir. Anna’nın yaşadığı durum, çocuk derdinin denetim edilemez hale geldiğinde hem çocuğu hem de aileyi nasıl etkilediğini gösterir. Daima tedbir alma, uyku meseleleri, ebeveyn-çocuk ilgisinde gerginlik üzere sonuçlar doğurabilir. Pekala çocuğunuzun korkuyu denetim edebilmesi için ona nasıl yardımcı olmalısınız?

Çocuğun korkusuyla baş etmesine rehberlik etmek, onun hissini görmezden gelmek ya da “korkacak bir şey yok” demek değildir.
Tam bilakis, “korktuğunu anlıyorum, bu hisle ne yapabiliriz birlikte bakalım mı?” diyebilmektir.
Çocuk, derdini bastırmak yerine tanımayı, hissinin gelip süreksiz olduğunu fark etmeyi öğrenir.
Bu da vakitle itimat hissini güçlendirir — dışarıdaki kilitlerle değil, içsel dayanıklılıkla kurulan bir itimat.

Kaygı, çocuğun dünyasında artık tehdit değil, anlaşılabilir bir duyguya dönüşür.
Ebeveynin muhafazaya değil, güçlendirmeye odaklandığı her an; çocuğun kendi iç kilidini açabildiği bir ana dönüşür.

Ebeveynlerin dertli çocuklara karşı sergilediği uyum davranışları — örneğin çocuğun kaygılandığı durumları büsbütün ortadan kaldırmak, onun yerine konuşmak, teminat vermek yahut daima tedbir almak — kısa vadede rahatlama sağlasa da uzun vadede tasayı besler.
Zira her ahenk davranışı, çocuğa şu kapalı iletisi verir:

Oysa çocuk, korku veren bir durumla denetimli formda karşılaştıkça, vücudu ve zihni o hissin süreksiz olduğunu öğrenir.
Ebeveynin misyonu bu süreçte çocuğun kaçınmasını desteklemek değil, hamasetini desteklemektir.

Uyum davranışlarını azaltmak; çocuğu kendi duygusal kaslarını kullanmaya teşvik eder.
Bu, onu apansız zorlamaktan çok, küçük adımlarla “dayanabilme” kapasitesini artırmak manasına gelir.
Bir müddet sonra çocuk, dışarıdaki tehditleri değil, içindeki gücü fark etmeye başlar.

Kaygının yönetilmesinde hedef, çocuğu korkusuz yapmak değil; korktuğunda da ilerleyebilmesini öğretmektir.
Ve bu, ebeveynin adım adım geri çekilmesiyle, çocuğun adım adım güçlenmesiyle mümkün olur.