Ebeveynlerin korkulu çocuklara karşı sergilediği ahenk davranışları — örneğin çocuğun kaygılandığı durumları büsbütün ortadan kaldırmak, onun yerine konuşmak, garanti vermek yahut daima tedbir almak — kısa vadede rahatlama sağlasa da uzun vadede tasayı besler. Zira her ahenk davranışı, çocuğa şu zımnî bildirisi verir: “Sen bu durumla tek başına baş edemezsin.” Meğer çocuk, dert veren bir durumla denetimli halde karşılaştıkça, vücudu ve zihni o hissin süreksiz olduğunu öğrenir. Ebeveynin vazifesi bu süreçte çocuğun kaçınmasını desteklemek değil, hamasetini desteklemektir. Ahenk davranışlarını azaltmak; çocuğu kendi duygusal kaslarını kullanmaya teşvik eder. Bu, onu birdenbire zorlamaktan çok, küçük adımlarla “dayanabilme” kapasitesini artırmak manasına gelir. Bir mühlet sonra çocuk, dışarıdaki tehditleri değil, içindeki gücü fark etmeye başlar. Tasanın yönetilmesinde emel, çocuğu korkusuz yapmak değil; korktuğunda da ilerleyebilmesini öğretmektir. Ve bu, ebeveynin adım adım ge