Ebeveynlerin dertli çocuklara karşı sergilediği ahenk davranışları kısa vadede rahatlama sağlasa da uzun vadede tasayı besler.

With the popularization of psychology in recent years, most of us have at least heard the name of one of the greatest figures in the history of the field: Sigmund Freud. But today, we’re going to look not at Freud the psychoanalyst, but Freud the father. The founder of psychoanalysis, whose name is still discussed even a century later—was he also a good parent?

Günümüzde psikoloji biliminin popülerleşmesi ile ismini çoğumuzun bildiği psikoloji tarihinin en büyük isimlerinden biri olan Sigmund Freud’un ebeveynlik rolüne bakacağız. Psikanalizin kurucusu olan ve 100 yıl sonra bile isminden kelam ettiren psikanalist Freud birebir vakitte yeterli bir ebeveyn miydi ??

Ebeveynlerin korkulu çocuklara karşı sergilediği ahenk davranışları — örneğin çocuğun kaygılandığı durumları büsbütün ortadan kaldırmak, onun yerine konuşmak, garanti vermek yahut daima tedbir almak — kısa vadede rahatlama sağlasa da uzun vadede tasayı besler. Zira her ahenk davranışı, çocuğa şu zımnî bildirisi verir: “Sen bu durumla tek başına baş edemezsin.” Meğer çocuk, dert veren bir durumla denetimli halde karşılaştıkça, vücudu ve zihni o hissin süreksiz olduğunu öğrenir. Ebeveynin vazifesi bu süreçte çocuğun kaçınmasını desteklemek değil, hamasetini desteklemektir. Ahenk davranışlarını azaltmak; çocuğu kendi duygusal kaslarını kullanmaya teşvik eder. Bu, onu birdenbire zorlamaktan çok, küçük adımlarla “dayanabilme” kapasitesini artırmak manasına gelir. Bir mühlet sonra çocuk, dışarıdaki tehditleri değil, içindeki gücü fark etmeye başlar. Tasanın yönetilmesinde emel, çocuğu korkusuz yapmak değil; korktuğunda da ilerleyebilmesini öğretmektir. Ve bu, ebeveynin adım adım ge