Anne- baba olunca, o yaşa kadar biriktirilen her şey bir anda kıymetini kaybetmeye başlıyor.
Dünyadaki herkesten ve her şeyden daha değerli biri vardır artık…
Daha evvel çocuk sahibi olan yakınlarınızda gözlemlediğiniz ve size garip gelen ne kadar durum varsa, bir anda içinde bulursunuz kendinizi.
Var olmanın yükünden, var etmenin yüküne seyahat başlamıştır.
Dünyaya gelen bu canlı, sizin yapıtınız olacaktır…
İyi olsun, her şeyi olsun, çok seveyim, herkes çok sevsin vs… derken
içimizden gelen bu büyük coşku ile, gerçekliği ve mantığı devre dışı bırakabiliriz.
Kirpi bile yavrusunu pamuğum diye severmiş!
O misal…
Hayallerimizi ve ideallerimizi akıtırız çocuğa…
Bizim neyimiz eksik kalmışsa büyürken, ziyadesiyle karşılamak isteriz kendi çocuğumuzda.
‘Benim evladım tıpkı şeyleri yaşamasın’ diye, hassasiyet had safhadadır.
Peki ya onun muhtaçlıkları?
Sınırlar tam olarak burada devreye girer.
Hikayeyi hakikat okumak önemli.
Çocuğumuza her şeyi vermek isteriz, kabul!
Ancak kaynaklarımız sınırlı…
Ve günün birinde, imkanlar kâfi olmadığında ve ‘hayır’ demek zorunda kaldığımızda, bunun manasını bilmeyen bir çocuk ile karşı karşıya kalmak pek mümkün.
Ayrıca birinci sefer reddedilen bir çocuğun göstereceği direnç ve mevcut durumla baş etme maharetinin olmayışı da uğraşı..
Sınırları net bir formda çizmek ve çocuğa bu sonlar içerisinde özgürce hareket edebileceği bir alan bırakmak ve seçim yapma hakkı tanımak çok kıymetlidir.
Unutmayın;
Çocuklar küçük yaşlarda, kendileri için neyin faydalı, neyin ziyanlı olduğunu bilemezler.
Anne — babalar çocuklarına hudut koyarak onları korumakla yükümlüdürler.
Sınırları belirlerken de çocukların birtakım tecrübeleri yaşamalarına mahzur olmadan ve çok reaksiyon göstermeden bunu yapabilmek mühimdir.
Çocuklar, şartsız sevgiyi sadece anne ve babalarından görmelidir.
Dışarıdaki dünya, şartların olduğu yerdir.
Ve şartsız sevgi, asla sınırsızlık demek değildir.
Sadece sevgide hudut yoktur, öbür alanlarda kurallar ve hudutlar kelam bahsidir.
Çünkü, çocuklukta öğrenilmeyen hudutlar yetişkinlik devrinde,
Kendi sonlarını koruyamama yahut oburlarının sonlarını kabul etmeme üzere fonksiyon bozucu durumlara sebep olabilir.
Burada anne ve babaların da çocukların özel alanlarına hürmet göstermeleri son derece kıymetlidir.
Çocukların, özgür bırakıldıklarında, özgüvenli olacaklarına inanılır.
Yetişme evresinde çocukların, sonları belirlenerek güvenlikleri sağlanmazsa, ziyan görme ihtimalleri gündeme gelebilir.
Ayrıca, sınırsız yetişen çocuklar, görünürdeki tüm imkanlara karşın, içsel olarak yalnız ve ilgisiz hissedebilirler.
Kuralların ve isteklerin net olması, ebeveyn — çocuk bağlantısında çatışmaların meydana gelmesine mani olacaktır.
Böylece karşılıklı hürmetten kelam edilebilir.
Sınırlardan bahsetmişken çalışan annelerin en zorlandığı alana da değinmek isterim.
‘Çocuğuma gereğince vakit ayıramıyorum’ fikri ile birlikte paket program olarak gelen suçluluk duygusu ve bu hissin devamı niteliğinde, her şeyi yapmaya çalışma, çocuğa karşı sergilenen tutarsız davranışlar sergileme… üzere çalışan annelerin içine düştüğü tuzaklar.
Burada, öncelikle sevgili çalışan annelerin bu suçluluk hissinden kurtulması, mevzunun aslında çocukla değil kendileriyle ilgili olduğunu fark etmeleri ve hayatlarındaki şartları tüm gerçekliği ile değerlendirip bir karar vermeleri ve bu doğrultuda davranışlarını düzenlemeleri gerekir. Gerekiyorsa dayanak almaktan çekinmemelidirler.
Örneğin, çalıştığı için çocuğuyla geçireceği vakti daha verimli kılmaları mümkün.
Çocukları ile bağlantı kurarak, çocuğun ayrışma periyoduna ahenk sağlamak kıymetli.
(Ayrışma periyodu, 2 yaş itibariyle, çocuğun kişiselleşme gereksiniminin meydana geldiği , kendi ve başkaları ortasındaki ayrımı idrak edebildiği devirdir. Bkz. Çocuk psikolojisi )
Çocuklarının dayanıklılık geliştirmelerine de fırsat tanımaktır sonlar.
Çalışan anneler, birebir vakitte çocuklarına birey olma, sağlam olma üzere özellikler kazandırdıklarını unutmamalılar…
Toparlayacak olursak;
Sınırları belirlerken, çocuklara karşı, açık + net ve şeffaf bir tavır sergilemek,
Belirlenen hudutların ihlal edilmemesi lakin gerekli görüldüğünde açıklama yapılarak esneklik sağlamak,
Anlaşılabilir, öngörülebilir ve denenebilir hudutlar belirlemek yararlı olacaktır.
Ve lütfen..
Unutmayın ki, her çocuğun yaradılışı ve yetişmesi farklıdır, tıpkı parmak izi üzere, biriciktir…
Çocuğunuz ile ilginizin keyfini sürmenizi dilerim.
