Mükemmellik ve eksiksiz olma muhtaçlığı çağımızın vebası üzere bir durum.
Ancak bir yandan veba kadar tehlikeli, bir yandan da o düzeye ulaşıldığına kanaat getirildiğinde mükafatı de büyük; övgüler, alkışlar, tebrikler…
Peki ya sonra?
Hikaye tekrar başa dönüyor, bu sefer sıradaki diyor, yeni bahis belirleniyor ve tekrar çabalıyor insanoğlu…
Mükemmelin söz manası; kusursuz, tam, tamamlanmış olan, eksiksiz, uzman, şahane…
Ya eksiksiz olmak için uğraşlar, hayata ‘ya birincisin ya da hiç’ gözlüğüyle bakarken
yaşadıklarımızın ve kaçırdıklarımızın farkına varamazsak?
Konuya psikoloji gözlüğüyle baktığımızda, kusursuz olma istediğinin altındaki gereksinimi görebilmek temel olan.
Mükemmeliyetçiliğin evrimsel olarak, tehdit durumlarında, kaos ortamlarında avantajlı olabilmek ve fırsatları kaçırmamak açısından yarar sağladığı bir gerçektir. Köleliğin olduğu vakitlerde, statü sahibi olanın özgürlüğünü koruyabilmesi gibi…
Ancak günümüzde, kölelikle ilgili bir telaşımız yoktur sanıyorum!
Mükemmeliyetçilik peşinde sürdürdüğümüz bir hayatta;
çoklukla tam olma, tamam hissetme, dinginlik üzere gereksinimlerimizin da olduğunu gözden kaçırırız.
Daima bir maraton koşuyormuş ve kesinlikle birinci olmak gerekiyormuş üzere sürdürülen bir hayatta, ‘yaşam doyumu’ kavramından bahsetmek çok mümkün değil.
Mükemmeliyetçilik baskısından kurtulmak için;
* Biraz daha derine bakarak, ‘neden birinci olmak istiyorum, birinci olursam ne olur’ üzere soruların karşılıkları ile temel gereksinimimizin ne olduğuna ulaşmayı,
* Eksiksiz tarifimize uymayanların ömürlerinde sahip olduklarına bakarak, kaçırdıklarımızın farkında varmayı
tavsiye edebiliriz.
Örneğin, çocukluktan kaynaklanan bir maddi yetersizlik veyahut eksiklik hissi ile gelişen bir mükemmeliyetçilikten bahsettiğimizi düşünelim. Bu türlü bir durumda kişinin, en üst düzeye ulaştığında yani kusursuz hissettiğinde, ne kazanacağını ve hangi hissin bu çıkara eşlik edeceğini tespit edebiliriz. Tam da bu basamakta, bir yetişkin olarak bu duyguya ulaşabilmek için sahiden o denli bir kara muhtaçlığımız var mı, yoksa sıkıntı bir yolu mu tercih etmişiz tespit edebilmek bize muhtaçlığımız olan tatmin olmuşluk hissinin kapılarını açabilir.
Son olarak, 2. Dünya savaşında 200 kadar adaya gönderilen birliklere verilen ‘ne olursa olsun teslim olmamaları’ buyruğunu, savaş bittikten yaklaşık 30 yıl sonrasına kadar sürdüren gerillanın kıssasını hatırlatmak isterim.
Özel misyon için adaya gönderilen bu asker, Nagasaki ve Hiroşima’ya atılan atom bombalardan bi haber, savaşın bittiğine dair dağıtılan bildirileri de ‘bir oyun’ olarak kıymetlendirerek gerilla vazifesini sürdürmektedir.
Ta ki, 1974’te bir kaşif ile karşılaşana kadar. Kaşifin kelamına de inanmamıştır tabi ki.. Lakin kendisini oraya gönderen subay söylerse teslim olacağını söyler ve kaşif de hükümet ile bağlantıya geçerek aracı olur.
Gerillamız, askerlik misyonunu harika bir formda yerine getirmiş ve söylenen buyruğu ‘ne olursa olsun’ yerine getirerek teslim olmamış ve kendisine buyruğu veren subay şahsen açıklama yapana kadar sürdürmüştür.
Pekala ya kaçırdığı bir hayat?
Mükemmel bir askerdir, lakin ömrünün 30 yılını kaybetmiştir.
Mükemmeliyet uğruna kaçırdıklarımızı fark edebileceğimiz bir hayat dileğiyle…
