Sosyal korku, kişinin diğerleriyle etkileşim içindeyken ağır bir biçimde olumsuz değerlendirilme, yargılanma ya da küçük düşme korkusu yaşamasıyla ortaya çıkan ruhsal bir durumdur. İstişarelerde danışanların sıklıkla “Aslında insanlardan değil, o an yaşayacağım histen korkuyorum.” tabirini kullandığı görülür. Bu cümle, toplumsal telaşın özünü açıkça ortaya koyar.

Sosyal korku yaşayan bireyler için zorlayıcı olan, sadece toplumsal ortam değil; bu ortamda ortaya çıkan bedensel belirtiler (Kalp çarpıntısı, titreme, yüz kızarması ya da sesin değişmesi), fikirler (“Fark edileceğim.” “Yargılanacağım.”) ve denetim kaybı algısıdır. Bu durum vakitle bireyin kendi vücudunu de tehdit kaynağı olarak algılamasına yol açabilir. Bu niyetler, ekseriyetle geçmiş yaşantılarla alakalıdır. Çok eleştirel ebeveyn tavırları, akran zorbalığı, utandırılma tecrübeleri ya da şartlı kabul, bireyin kendisini daima izleyen ve denetleyen bir iç ses geliştirmesine yol açabilir. Bu bilişsel çarpıtmalar korkuyu beslerken, kaçınma davranışları kısa vadede rahatlama sağlasa da uzun vadede telaşın sürmesine neden olur. Zira birey, “baş edebilirim” tecrübesini yaşayamaz.

Danışma sürecinde toplumsal dert, sırf semptomların azaltılması olarak değil, bireyin kendisiyle kurduğu alakanın yine yapılandırılması olarak ele alınır. En sık kullanılan ve etkililiği bilimsel olarak desteklenen yaklaşım Bilişsel Davranışçı Terapi olmakla birlikte, şema terapi, psikodinamik terapi ve kabul ve kararlılık terapisi üzere yaklaşımlar da bireyin gereksinimlerine nazaran sürece dahil edilebilir. Uygun ruhsal takviyeyle toplumsal telaş büyük ölçüde azaltılabilir ve birey toplumsal dünyada daha özgür bir varoluş geliştirebilir.