Ben yası, öylesine bir günde senin tişörtünü bir diğerinin üzerinde gördüğümde yaşadım. Bir anlığına vakit durdu; zira kimi beşerler gittikten sonra geride yalnızca anılar değil, eşyalar da bırakır. Ve bazen bir tişört, bir fotoğraftan daha çok can yakar.
Ben yası, senin en sevdiğin yemeği yerken yaşadım. O lokma boğazımda düğümlendiğinde fark ettim; insan bazen açlıktan değil, özlemekten yutkunamazmış.
Ben yası, parkta piknik yapan bir aile gördüğümde yaşadım. Kahkahaların ortasından sana benzeyen bir eksiklik geçti içimden. Zira hayat devam ederken birtakım masalarda daima boş kalan bir sandalye vardır.
Ben yası, telefonumu elime alıp sana yazacakmış üzere olduğum anlarda yaşadım. Sonra hatırladım;bazı numaralar silinmez fakat bir daha aranamaz.
Ben yası, kalabalıkların içinde yaşadım. Herkes konuşurken, gülerken, planlar yaparken… İçimde kimsenin duymadığı bir sessizlik büyüyordu. Zira yas, sadece kaybettiğin kişiyi değil; onunla kurduğun geleceği de toprağa vermektir.
Ben yası, sevdiğin müzik bir kafede apansız çaldığında yaşadım. Kimsenin dikkat etmediği bir melodi, benim için koca bir geçmişi ayağa kaldırdı.
Ben yası, bir gün boyunca seni hiç düşünmediğimi fark ettiğimde de yaşadım. Suçlulukla karışık bir hüzün çöktü içime. Zira uygunlaşmak bazen unutmak üzere hissettirir.
Ve öğrendim ki yas, belli günlerde gelip giden bir konuk değildir. Takvime uymaz. Bayram sabahlarında gelir, market sırasında gelir, kırmızı ışıkta beklerken gelir. Bazen bir koku olur, bazen bir müzik, bazen de hiçbir sebep yokken gözlerinin dolması…Yas, sevginin kayıptan sonra aldığı formdur. Bu yüzden geçmesi değil, dönüşmesi beklenir. Zira kimi beşerler hayatımızdan sarfiyat; ancak yoklukları, varlıkları kadar yer kaplamaya devam eder.
Ve bir gün acı büsbütün bitmese de değişir. Artık canını yakmadan yanında yürümeyi öğrenir. Sen onu taşıdığını sanırken, aslında o da seni taşır. Zira sevdiğimiz beşerler ölse bile, onlarla kurduğumuz bağ birden fazla vakit ölmez; yalnızca biçim değiştirir.