Kardeş rekabeti, çocukluk periyodunda en sık karşılaşılan doğal çatışma alanlarından biridir. Bu durum, hem ferdî gelişimin hem de aile dinamiklerinin bir kesimidir. Lakin ebeveynin yaklaşımı, bu rekabetin yapan mı yoksa yıkıcı mı olacağını belirler.

Sorumluluk duygusu, çocuğun hem ferdî gelişiminde hem de toplumsal münasebetlerinde temel bir marifettir. İçsel motivasyonla desteklenen sorumluluk şuuru, dıştan gelen ödül yahut cezadan çok, çocuğun kendi kıymetleriyle uyumlu davranmasını sağlar.

Utangaçlık, çocukluk periyodunda yaygın görülen bir kişilik özelliğidir; lakin çok hale geldiğinde toplumsal dert bozukluğuna dönüşebilir. Çocuğun kendini tabir etme marifetleri, aile ortamı, bağlanma tarzı ve toplumsal tecrübelerle yakından alakalıdır.

Çağdaş hayatta ebeveynlerin çalışma hayatı, çocukların ruhsal gelişimini direkt etkileyen değerli bir faktördür. İş temposu, mesai saatleri ve ebeveynlerin iş gerilimi, aile içi alakalarda belirleyici olabilir.

Seçici Konuşmazlık (Selektif Mutizm), çocukların muhakkak toplumsal ortamlarda ağır dert nedeniyle konuşamamasına yol açan bir anksiyete bozukluğudur. Erken müdahale, destekleyici ortam ve uygun terapiyle aşılabilir.

Ebeveynleşme, çocuğun ailede ebeveyn rolü üstlenmesidir; uyumsal olduğunda gelişimi takviyeler, yıkıcı olduğunda ise çocukta ruhsal ve fizikî aksiliklere yol açar.