Ebeveynlerin korkulu çocuklara karşı sergilediği ahenk davranışları — örneğin çocuğun kaygılandığı durumları büsbütün ortadan kaldırmak, onun yerine konuşmak, garanti vermek yahut daima tedbir almak — kısa vadede rahatlama sağlasa da uzun vadede tasayı besler. Zira her ahenk davranışı, çocuğa şu zımnî bildirisi verir: “Sen bu durumla tek başına baş edemezsin.” Meğer çocuk, dert veren bir durumla denetimli halde karşılaştıkça, vücudu ve zihni o hissin süreksiz olduğunu öğrenir. Ebeveynin vazifesi bu süreçte çocuğun kaçınmasını desteklemek değil, hamasetini desteklemektir. Ahenk davranışlarını azaltmak; çocuğu kendi duygusal kaslarını kullanmaya teşvik eder. Bu, onu birdenbire zorlamaktan çok, küçük adımlarla “dayanabilme” kapasitesini artırmak manasına gelir. Bir mühlet sonra çocuk, dışarıdaki tehditleri değil, içindeki gücü fark etmeye başlar. Tasanın yönetilmesinde emel, çocuğu korkusuz yapmak değil; korktuğunda da ilerleyebilmesini öğretmektir. Ve bu, ebeveynin adım adım ge

İnsanlık tarihi boyunca ruhsal meşakkatlere farklı metotlarla tahliller aranmıştır. Kimi vakit klâsik yollar, kimi vakit ise bilimsel temelli yaklaşımlar öne çıkmıştır. Bilimsel açıdan bakıldığında, son yüzyılda ruhsal danışmanlık ve psikoterapi ekolleri süratle gelişmiştir. Freud ile başlayan süreç, insanların yapı, karakter ve mizaç farklılıklarına nazaran çeşitlenmiş ve bugün 400’ün üzerinde ekol ortaya çıkmıştır.

Bireyin iç dünyasında şekillenen kimlik, özdeşim ve obje bütünleşmeleri ile bölme savunma düzenekleri, önyargıların tohumlarını atar ve gerçek dünya ile içsel algısı ortasındaki hudutları çizer.