Kimi çocukların olgunluğu güçten değil, duygusal ihmale ahenkten doğar. Hislerini bastırarak büyüyen bu çocuklar, yetişkinlikte yakınlıktan korkabilir. Düzgünleşme, duygusal farkındalık ve tekrar bağ kurma hamasetiyle mümkündür.

İnançlı bağlantılar bizatihi oluşmaz; karşılıklı emek, farkındalık ve içsel itimatla inşa edilir. “Anlaşıldığını hissetmek” sırf bir duygusal muhtaçlık değil, sağlıklı bir münasebetin kalbidir. İnançlı bağlar kurmak mümkündür. Kâfi ki birbirimizi nitekim duymaya ve anlamaya niyet edelim.

Reddedilme kavramı somut olarak birinci sefer çocuğun konuşmaya başlayıp toplumsallaşmasıyla devam eden süreçte hayatına girer, diyebiliriz.Normal gelişim gereği anneyle dyadik bağı biten çocuk için toplumsallaşma de kısmen başlamıştır. İnsan her ne kadar biyolojik bir varlık olsa da alakalarının temelinde irtibat vardır.

Nostalji sırf geçmişe hasret değil; beynin mutsuzlukla başa çıkmak, mana bulmak ve geleceğe umutla yönelmek için kullandığı güçlü bir ruhsal araçtır.

Ruhsal dayanıklılık, bireyin gerilim, zorluk yahut travma karşısında ahenk sağlayabilme ve tekrar istikrar kurabilme kapasitesidir. Çocuklukta bu maharet, hem doğuştan gelen özelliklerle hem de çevresel takviyelerle gelişir.

Ebeveynliğin tahminen en güç dönemi…Anne babaların bunaldığı,etraftakilerin bol bol yorum yaptığı,doğru ve yanlışın karıştığı süreç…. Her çocukta başlangıcı ve bitişi farklı olsa da çoklukla 2 yaş civarında başlar ve çocuk gelişiminin en kritik evrelerinden biri kabul edilir. Çocuk, yürümeye de başlamasıyla dünyayı yine keşfeder lakin bu keşif kolay olmaz, gücünü görmek ve göstermek isterken sonları olduğunu anlar, sonlarıyla yüzleşmek, çaresizlik hissine o da öfkeye dönüşür.