Ebeveynliğin tahminen en güç dönemi…Anne babaların bunaldığı,etraftakilerin bol bol yorum yaptığı,doğru ve yanlışın karıştığı süreç…. Her çocukta başlangıcı ve bitişi farklı olsa da çoklukla 2 yaş civarında başlar ve çocuk gelişiminin en kritik etaplarından biri kabul edilir. Çocuk, yürümeye de başlamasıyla dünyayı tekrar keşfeder lakin bu keşif kolay olmaz, gücünü görmek ve göstermek isterken hudutları olduğunu anlar, hudutlarıyla yüzleşmek, çaresizlik hissine o da öfkeye dönüşür. Etrafını denetim etmek istemesi,neyi yapıp neyi yapamadığını keşfetmeye çalışması, etrafındakiler tarafından inat, şımarıklık,ebeveynin yanlışı ya da davranış sorunu olarak yorumlanır. Aslında bir davranışta ısrar etmesi yani ‘’ben irademle bir şey yapıyorum!’’ probleminin altında karar verme,hedefe yönelme,dünyayı tanımaya çalışma vardır.
Ayrışmak, farklı bir ben olduğunu göstermek çocuk için o periyodun bir gereksinimidir.Peki bu gelişimsel bir ihtiyaçsa ve hatta üniversal bir durumsa neden zorlanıyoruz sorusunun karşılığı öncelikle ebeveyn de aranabilir. Çocuğun nerde, ne yaptığından daha çok ebeveynin krizi nasıl ele aldığı ve kendi hislerini nasıl yönettiğine bakmak gerekir,ebeveyn kendi tetiklenmelerinin farkında olmalıdır, neden sakin kalamadığının altında yatan kalıpları ya da inançları bulmalıdır. Kriz yaşanmadan evvel ya da kriz sırasında daima seçenekler sunarak karar verenin kendisi olduğunu hissettirmek,alternatifler sunmak, hayır sözünü sık kullanmamak, direndiği yerleri oyuna çevirebilmek çatışma ihtimalini azaltır.Duygu seliyle savaşmadan hissine alan açabilmek, ağlamasına, öfkesine müsaade verebilmek buna dayanabilmek de çok değerlidir.
