Sebeplerden birisi terk edilme korkusu olabilir. Şahısta terk edilme korkusu varsa yakınlaşırsa kusurları görünür ve beni terk eder diyip o bağlantıyı hiç başlatmayabilir.

Başka bir sebep bağda boğulma kaybolma korkusu olabilir. Kişi hudut çekemiyorsa hayatına birini aldığında kaybolmaktan korkabilir. “zaten kimseye gereksinimim yok kendime yeterim” fikriyle ilgiden uzaklaşabilir.

Bir öteki sebep yakınlaşma korkusu olabilir.  Şayet uzun bir ilgiden çıkıldıysa ya da bir itimat sorunu yaşıyorsa bir bağlantı başlatmada zorluk yaşayabilir.

Burada en kıymetli nokta kişi bunları şuurlu olarak yapmaz. Zihnimiz ilgide ziyan görme ihtimaline karşı bizi münasebetlerden uzak tutmak için savunma sistemi olarak bağlantının fizikî ya da romantik olarak uzak bireyleri seçebilir ya da farkında olmadan partnerine aralı soğuk davranabilir karşı taraf umursanmadığını hissedebilir. His hissetmede zorluk yaşadığını ya da karşısına birinin çıkmadığını düşünebilir. Hayatınızda bu durum tertipli olarak tekrarlanıyorsa hayatın bize çıkardıklarından daha çok bizim bunları yorumlamalarımıza bakabiliriz. Bir münasebet başlatmamak için savunma düzeneklerimiz çok hoş çalışıyor olabilir.

Burada kendimizi dinlemek, dürüst olmak değerli. Bir bağ kurma ihtimalinde hangi savunma sistemlerini kullanıyorum ? Uzaklaşmak mı? Hislerimi görmezden gelmek mi? Karşıdakini test etmek mi? Kendimi genelde hangisini yaparken buluyorum? Bunlardan hangileri sağlıklı bir bağ için fonksiyonel oluyor?

İnsanların bağ kurmaya muhtaçlığı vardır. Bağlantılarda yaralanır, bağlarda güzelleşiyoruz. Bir tarafımız alakanın verebileceği hasardan korkup geri çekiliyor fakat bir yanımızın da bağa gereksinimi oluyor. Ziyan görmemek için çıktığımız bu yolda ilgiye gereksinimi olan taraf bizi daha fazla yoruyor. İlgi içerisinde bunları deneyimlemek ve aslında bu zorlukların bebeklik periyodu bağlanma tarzlarımız ile ilgili olduğunu unutmamak, buralara da bakma değerli.