Aidiyet muhtaçlığı, insanın en temel ruhsal ihtiyaçlarından biridir. Birey, bir kümenin kesimi olmak, kabul görmek ve kıymetli hissetmek ister. Lakin bu gereksinim kimi vakit o denli bir güç kazanır ki; birey kendilik bedelinden, etik unsurlardan ya da eleştirel fikirden ödün verebilir. İşte bu noktada “grup içi körlük” ve “dışlayıcılık” üzere karanlık süreçler devreye girer.