İLETİŞİMİN ÖNEMİ

Değişim…

Beden değişir, arkadaşlar değişir, ilgi alanları değişir.
Ancak en çok da bağ kurma biçimi değişir.

Bir vakitler her şeyini anlatan çocuk masraf,
yerine kapısını kapatan, kısa karşılıklar veren,
bazen sert, bazen uzak bir genç gelir.

Şunu bilmek değerli:
Bu her vakit bir kopuş değildir.

Çoğu vakit bu, kim olduğunu anlamaya çalışan birinin yine yapılanmasıdır.

Ergen için görülmek ve anlaşılmak çok kritiktir.
Ancak bunu isterken bile birçok vakit nasıl isteyeceğini bilemez.

Bazen susar.
Bazen karşı çıkar.
Bazen umursamaz görünür.

Aslında aradığı şey şudur:
“Beni, beni olduğum halimle kabul ediyor musun?”

Yetişkinler hayat deneyimine güvenir.
“Ben senin yaşındayken…” diye başlayan cümleler kurar.

Fakat ergen için sorun geçmiş değil,
şu an yaşadığı histir.

Ve duyulmadığını hissettiğinde bağlantı yavaş yavaş kapanır.

Ebeveyn olmak kusursuz olmak demek değildir.
Zorlanmak insani. Yanılmak da.

Ama ebeveynliği geliştiren iki şey vardır:
fark etmek ve istemek.

Belki de sorulabilecek en değerli soru şudur:

“Benimle nasıl konuşulsa sana yeterli gelirdi?”

Bu soru, kapalı kapıları aralayabilir.

Şunu da unutmamak gerekir:

Ergenler yalnızca söyleneni değil,
yaşanılanı öğrenir.

Saygıyı görürse saygıyı,
sakinliği görürse sakinliği,
hududu görürse hududu içselleştirir.

Bazen değişim konuşarak değil,
davranışın dönüşmesiyle başlar.

Köşe yazılarında keşke daha uzun yazabilsem diyorum.
Lakin bu hafta da sonuna geldik.

Sizlere iki değerli hatırlatma bırakmak istiyorum.

İletişimde zorlanma belirtileri

• Sohbetten kaçınma

• Sürekli odasına çekilme

• Sert ve tepkisel cevaplar

• Aşırı gizlilik

• Aileyle geçirilen vakte isteksizlik

Bağı güçlendiren küçük adımlar

• Öğüt vermeden dinlemek

• Hemen çözmeye çalışmamak

• Yargılamadan merak etmek

• Küçük temas anları yaratmak (birlikte çay içmek, kısa yürüyüş gibi)

Unutmayalım:

Gençler eksiksiz ebeveyn istemez.
İnançlı ebeveyn ister.

Ve itimat, her gün kurulan küçük ancak dengeli temaslarla büyür.

Sağlıklı günler.