Empati, bir oburunun hislerini anlayabilme ve paylaşabilme kapasitesidir. Çocuklarda empati gelişimi, hem toplumsal hem duygusal zekânın en temel göstergelerinden biridir. Bu marifet, aile ortamı ve ebeveyn modellemesiyle direkt şekillenir.

Ergenlik periyodu, bireyin kimliğini şekillendirdiği, duygusal iniş çıkışların sık yaşandığı ve içsel eleştirmenin belirginleştiği bir gelişim evresidir. Bu süreçte öz-şefkat, ergenin kendine anlayış ve merhametle yaklaşmasını sağlayarak duygusal dayanıklılığın temelini oluşturur.

Duygusal düzenleme, bireyin hislerini fark etme, manaya ve uygun biçimde tabir edebilme maharetidir. Çocuklarda bu maharet, öz-kontrol ve toplumsal ahengin temelini oluşturur. Duygusal düzenleme yetisi gelişmemiş çocuklarda öfke patlamaları, telaş, ve dürtüsellik sık görülür.

Ergenlik devri, romantik bağlantıların ve duygusal yakınlık tecrübelerinin birinci kere yaşandığı bir gelişim evresidir. Bu süreçte ergen, hem kimliğini hem de alaka hudutlarını tanımaya başlar. Duygusal hudut şuuru, sağlıklı alaka kurmanın temel taşlarından biridir.

Duygusal yalnızlık, bireyin etrafında insan olsa bile içsel olarak anlaşılmadığını hissetmesidir. Ergenlik periyodu, kimlik gelişimi ve toplumsal aidiyet arayışının ağır olduğu bir evre olduğundan, yalnızlık hissi bu yaş kümesinde sıkça görülür.

İlgiler, yalnızca iki kişi ortasındaki etkileşimden ibaret değildir; tıpkı vakitte her bireyin geçmişten bugüne taşıdığı duygusal izlerin bir yansımasıdır. Bu nedenle kimi beşerler, farkında olmadan benzeri münasebet kalıplarını tekrar tekrar yaşar. Tıpkı kırılmalar, misal tartışmalar ve tanıdık hisler, farklı alakalarda kendini gösterdiğinde, bu durumun kökeni kişinin içsel dünyasında aranmalıdır.