İnsan zihni, sırf mevcut anı deneyimleyen bir yapı değildir; geçmiş olayları yine canlandırma ve gelecekteki olasılıkları simüle etme maharetine sahiptir. Bu süreç, psikolojide mental time travel (zihinsel vakit yolculuğu) olarak tanımlanır. Tulving (2002), bu kavramı “epizodik hafıza” ile ilişkilendirerek, bireyin geçmiş tecrübeleri zihninde tekrar yaşama ve geleceğe yönelik olayları zihinsel olarak kurgulama yeteneği olarak açıklamıştır. Bu bilişsel kapasite, beşere planlama, öğrenme ve öngörü sağlarken; çok ya da fonksiyonsuz biçimde kullanıldığında ruhsal badirelerin temel kaynağı hâline gelebilir.

Günümüzde pek çok ebeveyn, öğretmen ya da bakım veren, çocuklarının “dikkatini toplayamamasından” yakınmaktadır. Fakat bu davranışı yalnızca dikkat eksikliği olarak etiketlemek yerine, “acaba çocuğun zihni ziyadesiyle mı uyarılmış?” diye sormak, çok daha derin ve şefkatli bir bakış açısı sunar.

Zihnin durmaksızın çalışması, birden fazla vakit fark edilmeden hayatın her alanına sızar. Bu sessiz lakin yorucu trafik, vakitle ömür kalitemizi düşürür ve zihinsel kaynaklarımızı tüketmeye başlar.