Zihin düşünmek için vardır, evet. Lakin bu düşünme fonksiyonu, bir noktadan sonra verimli olmaktan çıkar ve bir döngüye dönüşür. Bu döngüde kişi farkında olmadan aynı kanıyı tekrar tekrar işler; tahlil arar lakin bulamaz, zira fikir tahlil için değil, denetim gereksinimini tatmin etmek için devrededir.

Zihnin bu ağır çalışması, beynin ön bölgesinde (özellikle karar alma, planlama ve mantıklı düşünmeyle ilgili alanlarda) daima bir etkinlik yaratır. Bu da bir müddet sonra zihinsel yorgunluğa, motivasyon kaybına, uyku sorunlarına ve hatta fizikî güç düşüklüğüne neden olabilir.

Düşünmek yerine ne yapıyoruz?

Birçok kişi düşünerek problemlerini çözdüğünü sanır. Meğer birçok vakit yapılan, sahiden çözmek değil, hissetmemek içindir. Zihin, kimi hislerle temas etmemek ismine daima meşgul kalır. Bu fikir trafiği aslında hislerden uzak durmanın bir yolu haline gelir.

Halbuki değişim, kanıyı tahlil etmekten değil; o niyete eşlik eden duyguyu fark etmekten, vücudun verdiği yansıyı gözlemlemekten ve bugünkü işlevselliğimize nasıl yansıdığına bakmaktan geçer.

Zihni susturmaya değil, dinlemeye çalışın

Zihni susturmak bir maksat olmamalı. Zihnin ne söylediğini anlamaya çalışmak daha sağlıklı bir adımdır. Kanılarınızın ardındaki gereksinimi fark ettiğinizde, onların üzerinizdeki tesiri değişmeye başlar. Kimi vakit bu bir denetim gereksinimidir, kimi vakit onay, kimi vakit geçmişteki bir tecrübenin bugüne yansımasıdır. Bu farkındalık ise zihni “kontrol etmekten” çok, onunla iş birliği yapmanın yolunu açar.

Sonuç olarak

Sürekli düşünmek, hayatınızda fark edilmeden kronik bir yorgunluğa ve verimsizliğe yol açabilir. Bu fikir kalabalığı sizi tüketmeye başladıysa, bunun tek tahlili “az düşünmek” değildir. Asıl gereksinim, fikirlerinizi anlamak, onların altında yatan hisleri tanımak ve zihinsel gücünüzü bugünü yaşamak için kullanabilmektir.