DEHB’li bir çocukla kurulan bağ, sadece davranış idaresiyle değil; duygusal inanç, karşılıklı anlayış ve ebeveynin içsel dayanıklılığıyla şekillenir. Bu nedenle ebeveyn–çocuk münasebeti, birden fazla vakit düşünüldüğünden çok daha hassas bir duygusal altyapı gerektirir. Zira inançlı bir bağ, zaten değil; karşılıklı gayret, farkındalık ve gerçek manada “duyabilme” kapasitesiyle oluşur. Ebeveynin çocuğuna “seni anlıyorum” bildirisini verebilmesi, DEHB’nin getirdiği zorlukları hafifletir; çocuğun içsel dünyasında sistem ve inanç hissi yaratır. Buna karşılık anlaşılmadığını hisseden bir çocuk, savunucu davranabilir, daha kolay çatışmaya girebilir ve duygusal regülasyon zahmetleri belirginleşebilir. Hasebiyle, tıpkı yetişkin bağlarında olduğu üzere, DEHB’li çocuk–ebeveyn alakasının kalbi de “anlaşıldığımı hissediyorum” hissiyle atar.
DEHB birden fazla vakit davranışlar üzerinden tanınsa da, ebeveyn–çocuk çatışmalarının temelinde davranıştan çok çocuğun duygusal tecrübesinin yanlış okunması yatar. Talimatı duymuyor üzere görünen çocuk aslında girdiyi işlemekte gecikiyor olabilir; ödevden kaçıyor üzere davranan çocuk, başlama zahmetiyle uğraş ediyor olabilir. Kelam kesmesi, niyetini kaybetme telaşıyla hızlanan iç trafiğinin bir sonucuyken; sonlandığında sergilediği davranışlar çoğunlukla çok uyarılmış bir hudut sisteminin dışa yansımalarıdır. Bu davranışlar birçok vakit ebeveyn tarafından “isteksizlik”, “inatçılık” ya da “umursamazlık” olarak yorumlanabilir. Halbuki çatışmanın altında çoğunlukla çocuğun bir niyeti değil; nörogelişimsel farklılığın beraberinde getirdiği duygusal dalgalanmalar bulunur. Tam da bu noktada çocuğun muhtaçlığı anlaşılmak, ebeveynin muhtaçlığı ise yol gösterilmektir.
Ebeveynlerin muhtaçlıkları birçok vakit sırf davranış idaresi stratejileriyle açıklanamaz. Birden fazla ebeveyn “ne yapması gerektiğini” esasen bilirken, olumsuz hisleri yönetme ve olumlu davranışları sürdürebilecek ruhsal kapasite vakitle tükenebilir. Bu nedenle ebeveynlerin asıl muhtaçlığı görülmek, anlaşılmak ve desteklenmektir. “Yalnız değilim” hissinin oluşması, tükenmişliği azaltan inançlı bir danışmanlık sürecinin sağlanması, suçluluk hissinin hafifletilmesi, günlük hayatta uygulanabilir rehberliğin sunulması ve çocuğuyla kurduğu bağın tekrar yapılandırılmasına takviye olunması ebeveyn için en temel ihtiyaçlardır. Ebeveyn güçlendiğinde çocuk da doğal olarak duygusal olarak düzenlenir; zira inançlı ilgi, her yaşta en güçlü düzenleyicidir.
Bu noktada, ebeveynin çocuğuna “seni anlıyorum” iletisini verebilmesi DEHB’nin getirdiği birçok zorluğu hafifletir. Çocuk, hislerinin görüldüğünü ve duyulduğunu hissettikçe içsel dünyasında nizam ve itimat oluşur. Buna karşılık anlaşılmadığını hisseden bir çocuk savunucu davranabilir, çatışmaya daha kolay girebilir ve duygusal regülasyon zahmetleri belirginleşebilir. Yani tıpkı yetişkin münasebetlerinde olduğu üzere DEHB’li çocuk–ebeveyn alakasının kalbi de “anlaşıldığımı hissediyorum” hissiyle atar. Bu his var olduğunda bağlantı yumuşar; olmadığında davranış sıkıntıları daha görünür hâle gelir.
Sonuç olarak, hem çocuğun hem ebeveynin anlaşılmaya muhtaçlığı vardır. Bir bağda düzgünleşme, tek taraflı bir eforla değil; karşılıklı itimat, açıklık ve birbirini nitekim duymaya yönelik içten bir niyetle mümkün olur. İnançlı bağlar kurulabilir; kâfi ki birbirimizi anlamaya istekli olalım.
