Ergenlik periyodu, bireyin kimliğini şekillendirdiği, duygusal iniş çıkışların sık yaşandığı ve içsel eleştirmenin belirginleştiği bir gelişim evresidir. Bu süreçte öz-şefkat, ergenin kendine anlayış ve merhametle yaklaşmasını sağlayarak duygusal dayanıklılığın temelini oluşturur.

Duygusal düzenleme, bireyin hislerini fark etme, manaya ve uygun biçimde tabir edebilme maharetidir. Çocuklarda bu maharet, öz-kontrol ve toplumsal ahengin temelini oluşturur. Duygusal düzenleme yetisi gelişmemiş çocuklarda öfke patlamaları, telaş, ve dürtüsellik sık görülür.

Ergenlik periyodu, bireyin kimliğini keşfetmeye çalıştığı, toplumsal bağların ve akran değerlendirmelerinin kıymet kazandığı bir evredir. Bu periyotta toplumsal telaş, hem benlik gelişimini hem de toplumsal fonksiyonelliği direkt etkileyebilir.

Kardeş rekabeti, çocukluk periyodunda en sık karşılaşılan doğal çatışma alanlarından biridir. Bu durum, hem ferdî gelişimin hem de aile dinamiklerinin bir kesimidir. Lakin ebeveynin yaklaşımı, bu rekabetin yapan mı yoksa yıkıcı mı olacağını belirler.

Ergenlik devri, romantik bağlantıların ve duygusal yakınlık tecrübelerinin birinci kere yaşandığı bir gelişim evresidir. Bu süreçte ergen, hem kimliğini hem de alaka hudutlarını tanımaya başlar. Duygusal hudut şuuru, sağlıklı alaka kurmanın temel taşlarından biridir.

Sorumluluk duygusu, çocuğun hem ferdî gelişiminde hem de toplumsal münasebetlerinde temel bir marifettir. İçsel motivasyonla desteklenen sorumluluk şuuru, dıştan gelen ödül yahut cezadan çok, çocuğun kendi kıymetleriyle uyumlu davranmasını sağlar.