Travmatik olaylar, çocuğun dünyayı inançlı bir yer olarak algılama kapasitesini sarsar. Sarsıntı, kaza, aile içi şiddet, kayıp üzere olaylar sonrası itimat hissinin yine inşası, hem çocuğun ruhsal güzelleşmesinde hem de gelişiminde belirleyici bir süreçtir.

Duygusal yalnızlık, bireyin etrafında insan olsa bile içsel olarak anlaşılmadığını hissetmesidir. Ergenlik periyodu, kimlik gelişimi ve toplumsal aidiyet arayışının ağır olduğu bir evre olduğundan, yalnızlık hissi bu yaş kümesinde sıkça görülür.

Utangaçlık, çocukluk periyodunda yaygın görülen bir kişilik özelliğidir; lakin çok hale geldiğinde toplumsal dert bozukluğuna dönüşebilir. Çocuğun kendini tabir etme marifetleri, aile ortamı, bağlanma tarzı ve toplumsal tecrübelerle yakından alakalıdır.

Hayal gücü, insanın en eski ve en güçlü aracıdır. Bizi taş bölümünden uygarlıklara taşıdı, bağ kurmamızı sağladı, mana yarattı. Bugün bile ilerlemenin motoru hayal gücüdür—gelecek evvel hayal edilir, sonra inşa edilir.

Dokunma, insanın birinci lisanı ve en derin gereksinimidir. İnanç, sevgi ve aidiyet hissi yaratır hem biyolojik hem duygusal bir bağ kurar. Kültür, hudut ve bağlama nazaran değişse de insanı insan yapan en sessiz fakat güçlü temas biçimidir.

Frankl’a nazaran saldırganlık, bağımlılık ve depresyon, çağımızın “anlam krizinin” semptomlarıdır. Güç ya da haz değil, mana beşere istikamet verir. Bugünün insanı için düzgünleşme, bu varoluşsal boşluğu fark edip yine mana üretmekle mümkündür.