İletişim sorunları, bireylerin his ve niyetlerini açık biçimde tabir edememeleri sonucunda alakalarda karmaşaya ve yanlış anlamalara yol açabilmektedir. Bu sorunlar ortasında yer alan imalı konuşma ve çift manalı mesajlar, bireyin söylemek istediğini direkt tabir etmek yerine örtük ve yoruma açık sözler kullanmasıyla ortaya çıkan bir bağlantı biçimidir. Bu tıp bağlantı, bilhassa yakın ilgilerde sık görülmekte ve ilişkisel tansiyonu artırabilmektedir.

İmalı konuşmada birey, bildirisini açıkça lisana getirmekten kaçınır; bunun yerine dolaylı tabirler, göndermeler ya da üstü kapalı cümleler kullanır. “Benim için fark etmez”, “Sen bilirsin” ya da “Sorun yok” üzere tabirler, birden fazla vakit gerçek duyguyu yansıtmaz. Bu durum, karşı tarafın iletisi gerçek halde yorumlamasını zorlaştırır ve bağlantıda belirsizlik yaratır.

Bu bağlantı biçiminin temelinde, hislerini açıkça tabir etmenin riskli ya da tehlikeli algılanması yatabilmektedir. Birey, anlaşılmama, eleştirilme ya da reddedilme endişesiyle direkt bağlantı kurmak yerine imalı bir lisan kullanmayı tercih edebilir. Lakin bu dolaylı tabir biçimi, kısa vadede çatışmadan kaçınmayı sağlasa da uzun vadede karşılıklı anlaşılmayı güçleştirir.

Araştırmalar, imalı ve çift manalı irtibatın bağlantılarda itimat hissini zayıflattığını ve bağlantı doyumunu azalttığını göstermektedir. Karşı taraf, daima olarak “ne demek istediğini varsayım etmeye” çalıştığında zihinsel ve duygusal bir yük oluşur. Bu durum, vakitle yorgunluk, kırgınlık ve irtibattan kaçınma üzere sonuçlara yol açabilir.

Psikolojik müşavere sürecinde imalı konuşma örüntüsünün fark edilmesi, danışanın his söz biçimlerinin anlaşılması açısından değerlidir. Danışanın hangi hisleri direkt tabir etmekte zorlandığı ve bu zorluğun hangi bağlantı tecrübeleriyle ilişkili olduğu ele alınır. Açık, net ve sorumluluk alan bağlantı biçimlerinin desteklenmesi, imalı konuşmanın azalmasına katkı sağlar.

Sonuç olarak imalı konuşma ve çift manalı bildiriler, bağlantısı yüzeysel olarak sürdürüyor üzere görünse de bağlarda derin bir anlaşılma problemine neden olabilmektedir. Bu nedenle bireylerin his ve niyetlerini açık ve anlaşılır biçimde tabir edebilmeleri, sağlıklı bağlantının temel bileşenlerinden biri olarak bedellendirilmektedir.

Kaynakça

Burgoon, J. K., Guerrero, L. K., & Floyd, K. (2016). Nonverbal Communication. New York: Routledge.

American Psychological Association. (2020). APA Dictionary of Psychology. Washington, DC: APA.

Rogers, C. R. (1961). On Becoming a Person. Boston: Houghton Mifflin.