Duygusal yeme, ekseriyetle kişinin iç dünyasında bastırdığı, söz edemediği ya da farkında olmadan taşıdığı hislerin vücut yoluyla lisana gelmesidir. Keder, öfke, yalnızlık yahut değersizlik hissi, direkt fark edilmediğinde yahut kabul görmediğinde, kişi bu duygusal açlığı fizikî bir açlık üzere deneyimleyebilir. Vücut, aslında ruhun açlığını temsil eder. Yemek yemek bu noktada, kısa periyodik bir rahatlama sağlar; fakat bu rahatlama hissin kendisini dönüştürmez. Bastırılmış hisler süreksiz olarak susturulur, ama kök neden birebir yerde kalır.

Yeme davranışı üzerinden kurulan bu süreksiz istikrar, birden fazla vakit kişinin erken yaşantılarında gelişen duygusal düzenleme biçimlerinin bir uzantısıdır. Çocuklukta sevgi, itimat ya da kabul görme gereksinimleri gereğince karşılanmadığında, kişi duygusal doyumu dışsal kaynaklarda aramaya yatkın hale gelir. Yemek, bu bağlamda hem bir ödül hem de bir teselli aracına dönüşebilir. Kimi vakit anne sıcaklığının, kimi vakit kabul edilmenin, kimi vakit da huzurun sembolü haline gelir. Bu nedenle duygusal yeme, yalnızca bir alışkanlık değil, içsel bir bağlar örüntüsünün yansımasıdır.

Kişi, duygusal açlığını tanımaya başladığında, aslında vücudun değil, ruhun doyurulması gerektiğini fark eder. Bu farkındalık, yemekle kurulan alakanın de dönüşüm noktasını oluşturur. Duygusal yeme davranışını dönüştürmek, kendine yasaklar koymak ya da iradeyi zorlamakla değil, içsel muhtaçlıkları fark etmekle mümkündür. Ne vakit, hangi hissin tesiriyle yeme isteği doğduğunu gözlemlemek; yemekle değil, hisle temas kurmaya müsaade vermek değerlidir. Zira her yeme dürtüsünün gerisinde bir his, her hissin gerisinde da görülmeyi bekleyen bir içsel muhtaçlık vardır.

Bu sürecin en değerli adımı, kişinin kendine karşı yargılayıcı değil, meraklı ve şefkatli bir tavır geliştirmesidir. Duygusal yeme, bir zayıflık göstergesi değil, içsel bir bildirinin dışavurumudur. Bu iletisi bastırmak yerine anlamak, bedensel doyumdan çok daha derin bir tatmin duygusu yaratır. Kişi yavaş yavaş yemekle değil, kendi duygusal dünyasıyla temas kurmayı öğrendikçe, içsel açlığını doyurmanın yolu da değişmeye başlar. Gerçek dönüşüm, yeme alışkanlığını denetim etmekten değil, hislerle yine temas kurmaktan geçer. Zira doyum, vücudu değil, ruhu dinlemeye başladığımız anda ortaya çıkar.