Ergenler, kimliklerini oluştururken aileden bağımsızlaşma uğraşı içine girerler. Fakat bu
bağımsızlık isteği, ebeveynlerle çatışmalara yol açabilir. Bilhassa çok esirgeyici, eleştirel
yahut denetimci ebeveyn tavırları, gencin kendine itimadını zedeleyebilir. Sağlıklı bir kimlik
gelişimi için, ebeveynlerin hem hudut koyan hem de kabul edici bir tavır sergilemeleri
gerekir.
Ergenlikte aile dinamikleri, genç bireyin duygusal istikrarını belirleyen temel
faktörlerdendir. Bağlantının açık ve yargısız olması, ergenin kendini tabir etme becerisini
güçlendirir. Ebeveynlerin empati kurması, gençlerin duygusal dünyalarını paylaşmalarını
kolaylaştırır.
Terapi süreçlerinde, ergenin kimlik karmaşasının altında yatan temel ihtiyaçlara
odaklanmak değerlidir. Birçok vakit “kabul görme”, “anlaşılma” ve “özgürlük” temaları öne
çıkar. Şema terapi, bu devirde sıkça karşılaşılan “yetersizlik”, “reddedilme” veya
“kusurluluk” üzere derin inançların fark edilmesi için tesirli bir araçtır.
Sonuç olarak, ergenlikte kimlik gelişimi; bireyin kendi iç sesini duyması, ebeveynlerinin ise
bu sürece rehberlik etmesiyle şekillenir. Ailelerin sabırlı, destekleyici ve anlayışlı bir
yaklaşımı, gencin kendini tanımasına ve güçlü bir kimlik geliştirmesine yer hazırlar.