Günlük ömrün içinde bastırılan hisler, tabir edilmeyen öfke, tasa ya da kaygılar bedensel reaksiyonlar olarak geri dönebilir. Kimi vakit çarpıntı, nefes darlığı ya da denetimi kaybetme korkusu üzere belirtiler, aslında derinde kalan ve kelama dökülemeyen hislerin sözü haline gelir. Beden, sözlerle anlatılamayanı hislerle anlatmaya başlar.

Bu çeşit anlarda kişi çoklukla “neden artık bu türlü hissediyorum” diye düşünür; meğer vücut birçok vakit geçmişte yaşanmış, ancak tam olarak anlamlandırılamamış duygusal tecrübelerin taşıyıcısıdır. Bastırılmış hisler, uzun müddet fark edilmeden içte bir tansiyon yaratır ve gerilimle birleştiğinde dışa taşma eğiliminde olur. Panik atağın ani ve ağır tabiatı, bu birikimin bir dışavurumu olarak görülebilir. Kişi güya bir tehlike varmış üzere hisseder ancak gerçekte bu tehlike, dış dünyada değil iç dünyasındadır.

Bedenin verdiği reaksiyonları bastırmak ya da yok saymak, kısa vadede rahatlama sağlasa da uzun vadede içsel çatışmayı derinleştirebilir. Meğer bu belirtileri birer düşman olarak değil, manası keşfedilmesi gereken sinyaller olarak görmek, kişinin kendisiyle daha derin bir temas kurmasını sağlar. Bedensel duyumları dikkatle fark etmek, onları yargılamadan dinlemek, kişinin kendi iç dünyasına açılan bir kapı üzeredir.

Bu farkındalık sürecinde kişi, hislerini daha açık biçimde tanımayı ve tabir etmeyi öğrendikçe bedensel belirtiler de manasını yavaş yavaş kaybetmeye başlar. Zira artık vücut, sözlerin taşıyabileceği bir yükü taşımak zorunda kalmaz. Böylelikle gerilimle baş etme kapasitesi artar, panik atağın yarattığı çaresizlik duygusu yerini içsel bir güç hissine bırakır.

Stres ve panik atak, sadece bir sorun değil, tıpkı vakitte bir davettir, kendini daha derinden tanıma, içsel çatışmaları fark etme ve geçmişin gölgeleriyle yüzleşme daveti. Beden, sözlerin sustuğu yerde konuşur. Onu dinlemek, güzelleşmenin en gerçekçi adımıdır.