Ebeveynleşme, çocuğun ailede ebeveyn rolü üstlenmesidir; uyumsal olduğunda gelişimi takviyeler, yıkıcı olduğunda ise çocukta ruhsal ve fizikî aksiliklere yol açar.

Babanın cezaevine girmesi, çocukta travma, ayrılık derdi, toplumsal dışlanma, ekonomik zorluklar ve güvenlik algısında bozulmaya yol açar. Bu durum ruhsal sıhhat, akademik muvaffakiyet ve toplumsal ahengi olumsuz etkileyerek uzun vadeli riskler yaratır.

Çocukların ağır bakımda yatışı hem çocuk hem de aile için gerilimli olup, ebeveynlerin telaş ve tasalarını artırır; aile merkezli bakım ve kişiselleştirilmiş müdahale programları, çocukların fizyolojik ve duygusal muhtaçlıklarını karşılayarak gerilimin azaltılmasında kıymetlidir.

Çocukken yaşadığımız ihmal, kırıcı kelamlar ve ilgisizlik; yıllar geçse de içimizde bir yaralı çocuk olarak kalır. Büyüdüğümüzde gülümseriz, çalışırız ancak kimse bilmez ki, bir sözle ürken ve görülmek isteyen o çocuk hâlâ içimizdedir. Sevilmeyi ararken insanları uzaklaştırmamız, memnunluktan korkmamız, daima güçlü görünmeye çalışmamız ve sebepsiz öfkelerimiz; aslında o yalnız çocuğun sesidir. Güzelleşmek geçmişi unutmak değil, ona “Artık ben buradayım, yalnız değilsin” diyebilmektir. Vakitle o çocuğa şefkat gösterdikçe, bize güvenmeyi öğrenir ve hayat yavaş yavaş hafifler. Güzelleşmenin birinci adımı, kendine ve geçmişine şefkat göstermektir. Zira yaraları biz açmadık fakat uygunlaştırmak artık bizim elimizde.

Oyun terapisinde ise maksat oyunun tüm bu gücünden yararlanarak çocuğa iç ve dış dünyasını yansıtabileceği inançlı bir alan yaratmaktır.

Travma, çocuğun gelişimsel kapasitesini aşan, ani, beklenmedik ve tehditkâr bir olayla müsabakası sonucu ortaya çıkan ruhsal bir yaradır. Travmanın tesiri sırf olayın kendisiyle değil, çocuğun bu olayı nasıl algıladığı ve sonrasında ne çeşit takviye gördüğüyle de şekillenir. Oyun terapisi, travma yaşamış çocuklar için hem inançlı bir tabir alanı hem de uygunlaştırıcı bir etkileşim tabanı sunar. Bu yazıda travma sonrası oyun terapisi müdahalelerini ele alıyoruz.