Ebeveynlerin korkulu çocuklara karşı sergilediği ahenk davranışları — örneğin çocuğun kaygılandığı durumları büsbütün ortadan kaldırmak, onun yerine konuşmak, garanti vermek yahut daima tedbir almak — kısa vadede rahatlama sağlasa da uzun vadede tasayı besler. Zira her ahenk davranışı, çocuğa şu zımnî bildirisi verir: “Sen bu durumla tek başına baş edemezsin.” Meğer çocuk, dert veren bir durumla denetimli halde karşılaştıkça, vücudu ve zihni o hissin süreksiz olduğunu öğrenir. Ebeveynin vazifesi bu süreçte çocuğun kaçınmasını desteklemek değil, hamasetini desteklemektir. Ahenk davranışlarını azaltmak; çocuğu kendi duygusal kaslarını kullanmaya teşvik eder. Bu, onu birdenbire zorlamaktan çok, küçük adımlarla “dayanabilme” kapasitesini artırmak manasına gelir. Bir mühlet sonra çocuk, dışarıdaki tehditleri değil, içindeki gücü fark etmeye başlar. Tasanın yönetilmesinde emel, çocuğu korkusuz yapmak değil; korktuğunda da ilerleyebilmesini öğretmektir. Ve bu, ebeveynin adım adım ge

Ebeveynler İçin Anlayışlı ve Tesirli Yaklaşımlar Okula başlamak, çocuğun hayatında büyük bir dönüm noktasıdır. Yeni arkadaşlar, öğretmenler, kurallar ve alışkanlıklar; tüm bunlar küçük bir çocuk için hayli heyecan verici olduğu kadar korku verici de olabilir. Bu süreçte birçok ebeveyn, “Çocuğum okula gitmek istemiyor, ne yapmalıyım?” sorusuyla karşılaşır. Bu durum yalnızca sizin çocuğunuza mahsus değil; pek çok çocuk devir periyot okula gitmek istemeyebilir. Bu isteksizlik; gelişimsel bir süreç, duygusal bir gereksinim yahut ahenk zorluğunun habercisi olabilir. Bu yazıda çocuğunuzun okula gitmek istememesinin mümkün nedenlerini, ebeveyn olarak nasıl yaklaşabileceğinizi ve süreci daha sağlıklı hale getirmek için ipuçlarını bulabilirsiniz.

Çocukları her zorluktan korumak, onları hayata hazırlamak yerine kırılganlaştırabilir. Küçük başarısızlıklar dayanıklılığı, sorun çözmeyi ve duygusal gücü geliştirir; böylelikle çocuklar gelecekteki zorluklarla başa çıkmayı öğrenir.

Etiketleme Nedir? Etiketleme; bir insanı çoğunlukla tek bir özelliği üzerinden tanımlayıp tüm kimliğini belirlediğimiz o çerçeveye indirgemektir. Söylemesi kolay ve akılda kalıcı olsa da, insanların karmaşık ve renkli yapısını görmezden gelir. Hiçbir birey sadece tek bir sözle anlatılamaz. Bu etiketlemeler, toplumsal ömürde da sıkıntılara yol açabilir. Bir çocuk ya da kişi, aşikâr bir yafta yüzünden dışlanabilir, ötekileştirilebilir. Bu durum, hem bireyin hayatını zorlaştırır hem de toplumda adaletsizliklerin artmasına neden olur. Şöyle cümlelere rast gelmişsinizdir: “Benim oğlan biraz utangaçtır teyzesi.” “Ne şımarık bir çocuksun sen!” … Bir çocuğu “tanımlamak” için kullandığımız bu sözler, sahiden onu anlatan mı, yoksa çocuğa kendini yanlış tanıtan sözler midir?

Pedagoji, eğitim ve öğretim süreçlerini manaya ve güzelleştirme bilimidir. Bilhassa çocuk ve ergen gelişimi üzerine odaklanır.  Çocukluk ve ergenlik periyotları, bireyin temel kıymetlerini, hünerlerini ve kimliğini şekillendirdiği değerli bir vakit dilimidir. Gelişimin en süratli ve ağır olduğu çocukluk ve ergenlik periyotlarında gelişimsel sıkıntılar başgösterir. Bu periyodu sağlıklı atlatabilenler yetişkinliklerinde de daha az problemle karşılaşırlar. Ama bu periyottaki problemler gereğince ele alınmazsa kökleşen problemler yetişkinlik devrinde de daha büyük problemlere dönüşecektir.

Ebeveynlik tarzları çocukların beslenme alışkanlıklarını ve obezite riskini tesirler. Demokratik ebeveynlik sağlıklı beslenme ve düşük obezite riskiyle bağlantılıdır. Otoriter ebeveynlik obezite riskini artırırken, müsaade verici tarzın tesirleri çelişkilidir.