Günah keçisi olgusu, bireylerin kendi kusur ve yetersizliklerini diğerlerine yükleyerek benlik imajını müdafaa eğilimidir. Ruhsal savunma sistemleri, önyargı, ötekileştirme ve toplumsal baskılar bu süreci besler.

Aidiyet muhtaçlığı, insanın en temel ruhsal ihtiyaçlarından biridir. Birey, bir kümenin kesimi olmak, kabul görmek ve kıymetli hissetmek ister. Lakin bu gereksinim kimi vakit o denli bir güç kazanır ki; birey kendilik bedelinden, etik unsurlardan ya da eleştirel fikirden ödün verebilir. İşte bu noktada “grup içi körlük” ve “dışlayıcılık” üzere karanlık süreçler devreye girer.