Fevkaladelik saplantısı, bizi yetersizlik ve tükenmişliğe sürüklüyor. Halbuki huzur, ortalama bir ömrü onurlandırmakta bâtın. Gerçek muvaffakiyet, görünürlükte değil; mana, istikrar ve ilişkin hissettiğimiz sıradan anlardadır.

Hepimiz vakit zaman ben depresyondayım galiba; uyuyamıyorum, kimseyle konuşmak istemiyorum, konuttan çıkmak içimden gelmiyor, çok yiyorum, dünyada her şey berbata gidiyor, bu virüs beni de öldürebilir üzere kanılara kapılabiliyoruz.

Toplumsal medyada diğerleriyle kıyas yapmak özsaygıyı aşındırır ve motivasyonu düşürür. Kendi bedellerine odaklanmak, gelişimini fark etmek ve kıyasın farkına varmak özgün ve sağlıklı büyümeyi takviyeler.

Varoluşçu terapi, hayatın belirsizlikleri, mana arayışı, şahsî sorumluluk ve vefat farkındalığıyla yüzleşerek daha özgün, emelli ve doyurucu bir ömür sürmenize yardımcı olur.

En uzun,en çaresiz geceni düşün,sabah olmadı mı? diyor Reşat Nuri Gültekin. Aslında satır ortaları kendinden daha derin bir kelam. Dünyada insanın başına bir sürü şey gelebilir fakat onu ciddiye almak ve önemsemek bize kalmış bir şey demek istiyor benim gözümde.