Empatik irtibat nedir?

DEHB’li çocuklarla yaşanan çatışmalarda en temel ve tesirli yaklaşımlardan biri durabilmektir. Buradaki durmak; görmezden gelmek, pes etmek ya da sorunu ertelemek manasına gelmez. Tersine, hislerin yatışabilmesi için şuurlu olarak vakit kazanmaktır. Ağır öfke ya da gerginlik anında konuşmaya devam etmek, tahlil aramak ya da kural hatırlatmak birçok vakit durumu daha da tırmandırır. Kısa bir mola vermek ise ebeveynin de çocuğun da hudut sisteminin sakinleşmesine, mantığın yine devreye girmesine imkan tanır.

Ergenlikte görülen uzaklaşma ve sertlik birçok vakit kopuş değil, gencin kimliğini kurma gayretidir. Bu devirde ilgiyi güçlendiren şey nasihat değil; yargısız dinlemek, dengeli davranmak ve inançlı bir alan sunmaktır.

Ergenlik periyodu, insan hayatının en dinamik, en çalkantılı ve en şekillendirici evrelerinden biridir. Bu periyotta genç, hem bedensel hem de ruhsal olarak büyük bir süratle değişir; kendi benliğini tanımaya, sonlarını keşfetmeye ve kim olduğunu anlamaya çalışır. İşte bu sürece “kimlik arayışı” denir.

“Varış yanılgısı”, memnunluğu gelecekteki bir amaca bağlama kusurudur. Beynimiz “sonra”yı kovalamaya programlıdır, fakat huzur daima “şimdi”dedir. Gerçek ömür, hazırlıkta değil; anı fark etmekte, küçük şeylerde ve şükranda gizlidir.

Yemek yeme aksiyonu, sadece fizikî açlığın giderilmesi değil, birden fazla vakit duygusal bir düzenleme biçimidir. İnsan zihni, tolere edemediği duygusal yoğunluklarla baş edebilmek için bedensel yollar arar; bu bazen çok çalışma, bazen toplumsal kaçışlar, bazen de yemek üzerinden kurulan bir rahatlama biçimiyle kendini gösterir. Yeme davranışı bu manada, kişinin kendini yatıştırma, hislerini bastırma ya da denetim etme eforunun sessiz bir dışavurumudur.