Yaz tatilinden okula dönüş, çocuklar ve ebeveynler için heyecan ve dert yaratabilir. Açık bağlantı, rutinler, okul gereçleri ve duygusal hazırlıkla bu geçiş problemsiz hale gelir ve çocuğun başarılı bir başlangıç yapması desteklenir.

Etiketleme Nedir? Etiketleme; bir insanı çoğunlukla tek bir özelliği üzerinden tanımlayıp tüm kimliğini belirlediğimiz o çerçeveye indirgemektir. Söylemesi kolay ve akılda kalıcı olsa da, insanların karmaşık ve renkli yapısını görmezden gelir. Hiçbir birey sadece tek bir sözle anlatılamaz. Bu etiketlemeler, toplumsal ömürde da sıkıntılara yol açabilir. Bir çocuk ya da kişi, aşikâr bir yafta yüzünden dışlanabilir, ötekileştirilebilir. Bu durum, hem bireyin hayatını zorlaştırır hem de toplumda adaletsizliklerin artmasına neden olur. Şöyle cümlelere rast gelmişsinizdir: “Benim oğlan biraz utangaçtır teyzesi.” “Ne şımarık bir çocuksun sen!” … Bir çocuğu “tanımlamak” için kullandığımız bu sözler, sahiden onu anlatan mı, yoksa çocuğa kendini yanlış tanıtan sözler midir?

Varoluşçu terapi, hayatın belirsizlikleri, mana arayışı, şahsî sorumluluk ve vefat farkındalığıyla yüzleşerek daha özgün, emelli ve doyurucu bir ömür sürmenize yardımcı olur.

Öz-şefkat; öz sevecenlik, ortak paydaşım ve şuurlu farkındalık boyutlarından oluşur. Neff’e nazaran bu bileşenler ilişkisel, hümanistik, his düzenleme ve bilişsel kuramlarla temaslıdır, bireyin ahenk ve iyiliğini dayanaklar.

Örgütsel sessizlik, örgütte yenilik ve karar kalitesini düşürürken; çalışanlarda gerilim, değersizlik, motivasyon kaybı ve işten ayrılma isteğine yol açarak hem kişisel hem örgütsel seviyede olumsuz tesirler yaratır.

Okula yabancılaşma; öğrencilerin aidiyet ve bağlanma duygusu eksikliği nedeniyle okuldan kopmalarıdır. Güçsüzlük, anlamsızlık, kuralsızlık ve toplumsal uzaklık boyutlarıyla ortaya çıkar. Bu durum akademik başarısızlık ve problemli davranışlara yol açar.