BAĞLANMA

Bağlanma diğer bir beşerle kurulan duygusal bağdır. Bağlanma teorisi ise burdan yola çıkarak birinci bakım verenle kurulan bağdan itibaren tüm toplumsal münasebetlere odaklanır.Bütün canlıların doğdukları andan itibaren hayatta kalabilmek için bir diğerine bağlanma muhtaçlığı vardır. Bebek, bakımverenle kurduğu bağ sayesinde hayatta kalma şansını artırır. Aslında kurulan bu toplumsal münasebet biyolojik bir gereksinimdir. 

Doğumdan itibaren anne bebek ortasında  annenin göz temasını,ten temasını, kokusunu bebeğin  içselleştirdiği bir süreç başlar.Anne de bebeğin gereksinimlerini daima, vaktinde ve şefkatle karşılar, annelik içgüdüsüyle hareket ederse bebeğin kendisi ve başkalarıyla ilgili içsel temsillerinin oluştuğu bağlanma sistemi oluşmaya başlar.

Güvenli bağlanmada çocuk, dış dünyanın muteber olduğuna dair içsel nörobiyolojik yolları netleştirir, hayatı boyunca hem kendini hem de dış dünyayı inançlı algılayarak, toplumsal bağlarını uygun yönetebilen,yakınlık kurmada sorun yaşamayan,travmatik durumlarla daha kolay baş edebilen, derin bağlantılar kurabilen, sağlıklı bir insan olma yolunda ilerler.

Olaylar aykırısı tarafta geliştiğinde ise anne bebeğin nörobiyolojik temelde bağlanma muhtaçlığını karşılamaz ve bağlanma yoluyla temel itimat hissini kazandıramazsa kişinin kuracağı her bağlantı,ayrıca ergenlik devrindeki davranış kalıpları inançsız bağlanma biçiminin nörobiyolojik yolaklarına nazaran şekillenir.Terk edilme dehşetlerinin yüksek olduğu,dünyanın inançsız olduğuna dair temel kabulleri olan,kaygıları yüksek,yakınlıktan korkan,duygusal dalgalanmalar yaşayan bir insan olarak karşımıza çıkar.

Bağlanma modelimiz yetişkinlik devrinde kurduğumuz bağlantının niteliğini belirlemesi tarafıyla çok değerlidir.Kişinin bağlanma tarzına dayanarak, yakın münasebetlere, evlilik ve ebeveynliğe yaklaşma biçimi büyük ölçüde değişebilmektedir.