İç sesimiz, çocukluk devrinde kurulan birinci bağların zihinsel izdüşümüdür. Bilhassa bakım verenlerle yaşanan tecrübeler, bireyin kendine dair algısının temelini oluşturur. Sevgi şartlı verilmişse, çocuk kusur yaptığında sevgiden yoksun bırakılmışsa ya da hisleri inkâr edilmişse, kişi vakitle kendine yönelttiği iç sesi de bu koşullulukla şekillendirir. Zihninde taşıdığı bu ses, bir eleştirmen üzere en küçük küsurda devreye girer; yetersizlik, suçluluk ya da utanç hislerini tetikler.

Bu içsel konuşma kalıpları sadece niyet seviyesinde kalmaz; vücut duyumlarına, duygusal yansılara ve kişilerarası bağlantılara de yansır. Örneğin, içten içe “değersizim” diyen bir birey, oburlarının davranışlarını da bu inançla okur. En küçük bir geri çekilmeyi “reddediliyorum” halinde yorumlayabilir. Böylelikle iç ses yalnızca bireyin kendiyle değil, dış dünyayla kurduğu bağlantısı de yönlendirir.

İçsel dünyada dönüşüm, fakat bu sesin fark edilmesi ve duygusal kökeninin anlaşılmasıyla mümkün olur. Kişi, kendiyle konuşurken kullandığı lisanın nereden geldiğini, kimin sesini taşıdığını, hangi hislere eşlik ettiğini keşfettikçe, bu sesin denetimini yine ele alabilir. İçsel diyaloğun fark edilmesi, birden fazla vakit bastırılmış ya da bastırıldığı sanılan hislerin yüzeye çıkmasına alan açar. Bu da uygunlaştırıcı sürecin kıymetli bir adımıdır.

Kendimize yönelttiğimiz sözleri dönüştürmek, sırf olumlu fikirler üretmekle değil, duygusal olarak görülmemiş, anlaşılmamış ya da yarım kalmış yanlarımızla temas etmekle mümkündür. Bu temas, iç sesin yumuşamasını, tenkidin yerini merak ve şefkatin almasını sağlar. Böylelikle kişi, sırf düşünsel seviyede değil, duygusal seviyede de kendine yaklaşımını değiştirmiş olur.

İç sesimiz, hayat boyunca bizimle birlikte olan bir eşlikçidir. Onunla barışmak, kendimizi sadece daha düzgün hissetmek için değil; kendimizi bütünüyle duyabilmek, anlayabilmek ve varlığımızla gerçek bir münasebet kurabilmek için gereklidir.