KENDİNE NASIL DAVRANIYORSUN?

İnsan birden fazla vakit diğerlerine karşı epey anlayışlıdır. Bir yakını zorlandığında onu dinler, kusur yaptığında tolere eder, üzgün olduğunda yanında olmaya çalışır. Lakin husus kendisi olduğunda birebir yaklaşımı göstermek pek de kolay olmaz.

Kendi yanlışlarımız kelam konusu olduğunda iç sesimiz sertleşir. “Nasıl yaparsın?”, “Yine beceremedin”, “Daha yeterli olmalıydın” üzere cümleler zihnimizde dolaşır. Meğer bu cümleleri sevdiğimiz birine söylemek birden fazla vakit aklımızdan bile geçmez.

İşte özşefkat tam olarak burada devreye girer. Özşefkat, kişinin kendine karşı daha anlayışlı, daha sabırlı ve daha yumuşak olabilmesidir. Bu, yanılgıları görmezden gelmek ya da sorumluluktan kaçmak manasına gelmez. Bilakis, insan olmanın tabiatını kabul etmektir.

Herkes kusur yapar. Herkes vakit zaman yetersiz hisseder. Herkes zorlanır. Bunlar bir eksiklik değil, insan olmanın doğal kesimleridir. Lakin kişi kendine karşı daima eleştirel bir hal içindeyse, bu durum vakitle özgüveni zedeler, motivasyonu düşürür ve içsel bir yorgunluk yaratır.

Özşefkatli bir yaklaşım ise farklıdır. Kişi kusur yaptığında kendine şunu söyleyebilir:

“Evet, bu istediğim üzere olmadı lakin bu beni bedelsiz yapmaz.”

Bu bakış açısı, kişinin hem sorumluluk almasını hem de kendini yıpratmamasını sağlar.

Özşefkatin kıymetli bir boyutu da kendine nasıl konuştuğunu fark etmektir. İç ses birçok vakit otomatik çalışır. Lakin biraz durup bu sesi dinlemek, büyük bir farkındalık yaratır.

Kendinize şu soruyu sorabilirsiniz:

“Ben kendime nasıl davranıyorum? Bu formda biri bana davransa ne hissederdim?”

Bu soru, kişinin kendine karşı tavrını yine değerlendirmesine yardımcı olur.

Unutmayalım ki,

Kendine yeterli davranmak bir lüks değil, bir gereksinimdir. İnsan kendine ne kadar anlayışla yaklaşırsa, hayatla kurduğu alaka de o kadar istikrarlı olur.

Sağlıklı günler