Ebeveyn olmak kişinin hayatındaki, tahminen de en kıymetli konu…

Günümüzde pek çok ebeveyn, öğretmen ya da bakım veren, çocuklarının “dikkatini toplayamamasından” yakınmaktadır. Fakat bu davranışı yalnızca dikkat eksikliği olarak etiketlemek yerine, “acaba çocuğun zihni ziyadesiyle mı uyarılmış?” diye sormak, çok daha derin ve şefkatli bir bakış açısı sunar.

Travmatik olaylar, çocuğun dünyayı inançlı bir yer olarak algılama kapasitesini sarsar. Sarsıntı, kaza, aile içi şiddet, kayıp üzere olaylar sonrası itimat hissinin yine inşası, hem çocuğun ruhsal güzelleşmesinde hem de gelişiminde belirleyici bir süreçtir.

Ayrılık tasası, çocukluk devrinde ebeveynle olan bağın direkt bir yansımasıdır. Gelişimsel olarak belli bir seviyede ayrılık tasası olağandır; lakin çok hale geldiğinde çocuğun bağımsızlık gelişimini engelleyebilir.

Freud’un çalışmaları nevroz üzerine odaklanıyor ve bu çalışmalar sayesinde sapkınlık hakkında da bilgi sahibi oluyoruz. Lacan sapkınlık hakkında sahip olduğumuz bilgiyi nevrozların tahliline borçlu olduğumuzu söylüyor. Daha sonra Lacan’ın özne üzerine geliştirdiği kanılar psikozu anlamamız için de bize bir kapı ortalar.

Lacan Fallusun Anlamı’nda insanın konuşuyor olmasından ötürü, gösteren tarafından etkilendiğine ve bu tesirlerin ayrıcalıklı bir gösteren olarak fallus tarafından belirlendiğine vurgu yapar. “Bu tesirler, insan konuştuğu için, ihtiyaçlarının kendisinden sapması olgusundan, insanın ihtiyaçlarının talebe olağan oldukları oranda ona yabancılaşmış olarak geri dönmelerinden kaynaklanır.”